Kilkunastu strażaków próbowało wydobyć tatę z samochodu❗️Stan był KRYTYCZNY❗️Błagamy o pomoc!

Aktualizacje

• 13 kwietnia 2026

  Czujemy, że tata dostał od życia drugą szansę. Prosimy o dalsze wsparcie, abyśmy jak najszybciej mogli zapewnić mu intensywną rehabilitację!

  Po dwóch miesiącach przebywania w szpitalu na oddziale intensywnej terapii OIOM tata został przetransportowany na oddział neurologiczny do kliniki rehabilitacji pod Berlinem. Tutaj powoli wybudzał się ze śpiączki i po trzech miesiącach od wypadku usłyszeliśmy wreszcie pierwsze słowa.

  Po czterech miesiącach od wypadku mógł pierwszy raz samodzielnie się napić i zacząć przyjmować pokarm drogą doustną. Do tej pory żywienie odbywało się przez PEG. Po około pięciu miesiącach przebywania w szpitalnym łóżku mogliśmy po raz pierwszy posadzić ojca na wózku i wyjść wspólnie na spacer na świeże powietrze. Te wszystkie pierwsze razy taty były w naszej rodzinie przeżyciem, jakbyśmy na nowo odkrywali życie. Jakbyśmy dostali drugą szansę.

  

  Na początku marca ojciec został przetransportowany z Niemiec do Polski. Obecnie przebywa na oddziale rehabilitacji neurologicznej blisko swojego miejsca zamieszkania. Powrót do domu na ten moment nie jest możliwy, ponieważ tata wymaga długotrwałego leczenia i intensywnej rehabilitacji.

  Wspólnie z rodzeństwem przez ten trudny czas byliśmy ciągle przy tacie, zmienialiśmy się, aby zawsze ktoś z nas przy nim był. Na początku, kiedy jeszcze leżał w śpiączce, czuwaliśmy nad jego łóżkiem i trzymaliśmy go za rękę, aby wiedział, że nie jest sam. Posłuchaliśmy dobrej rady pani pielęgniarki, aby nie tracić nadziei i wspierać tatę, więc puszczaliśmy mu muzykę, opowiadaliśmy historie, podstawialiśmy olejki eteryczne pod nos. Z czasem, kiedy powoli do nas wracał, dawał nam znaki kiwnięciem głowy na „tak” i na „nie”, aż do momentu, kiedy odzyskał mowę, która częściowo była zablokowana przez rurkę tracheostomijną.

  

  Odkąd ponownie mógł z nami rozmawiać, spędzaliśmy godziny na wspominaniu dawnych historii rodzinnych, na wspólnym śmianiu się i płakaniu, na rozmowach wideo z najbliższymi, którzy ze względu na odległość nie mogli odwiedzić ojca. To nam pokazało, że w rodzinie jest siła, a wsparcie i bliskość rodziny podczas całego okresu rehabilitacyjnego jest również bardzo ważnym czynnikiem wspierającym i motywującym pacjenta, aby się nie poddać, gdy czasem brakuje siły.

  Kiedy tata odzyskał częściowo pamięć i mowę, zaczęłam mu stopniowo czytać wszystkie wpłaty, życzenia i komentarze. Musiałam to robić z przerwami, bo było to bardzo emocjonujące przeżycie. W imieniu ojca dziękujemy za każdą pomoc, wsparcie, poświęcony czas i słowa otuchy – wasza pomoc jest nieoceniona!

  Daria, Julia, Filip, Jakub i Kaja, dzieci Jacka