Twoja przeglądarka jest nieaktualna i niektóre funkcje strony mogą nie działać prawidłowo.

Zaktualizuj przeglądarkę, by korzystać z tej strony bezpieczniej, szybciej i sprawniej.

Aktualizuj przeglądarkę

W portalu siepomaga.pl wykorzystujemy pliki cookies oraz podobne technologie (własne oraz podmiotów trzecich) w celu, m.in. prawidłowego jego działania, analizy ruchu w portalu, dopasowania apeli o zbiórkach lub Fundacji do Twoich preferencji. Czytaj więcej Szczegółowe zasady wykorzystywania cookies i ich rodzaje opisaliśmy szczegółowo w naszej Polityce prywatności .

Możesz w każdej chwili określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w ustawieniach swojej przeglądarki internetowej.

Jeśli kontynuujesz korzystanie z portalu siepomaga.pl (np. przewijasz stronę portalu, zamykasz komunikat, klikasz na elementy na stronie znajdujące się poza komunikatem), bez zmiany ustawień swojej przeglądarki w zakresie prywatności, uznajemy to za Twoją zgodę na wykorzystywanie plików cookies i podobnych technologii przez nas i współpracujące z nami podmioty. Zgodę możesz cofnąć w dowolnym momencie poprzez zmianę ustawień swojej przeglądarki.

Wygrać walkę z nowotworem

Jakub Szlachcic

Wygrać walkę z nowotworem

105 767,55 zł ( 26,44% )
Wsparło 3170 osób
Cel zbiórki:

leczenie w Greifswald w Niemczech

Organizator zbiórki: Fundacja Siepomaga
Jakub Szlachcic
Katowice, śląskie
Neuroblastoma IV stopień kliniczny
Rozpoczęcie: 12 Listopada 2013
Zakończenie: 18 Kwietnia 2015

Rezultat zbiórki

[*] Kuba odszedł jak bohater. Nigdy się nie skarżył. Walczył do samego końca. Zdążył też spełnić jedno ze swoich największych marzeń - "zdobył fartucha". Miał jeszcze wiele planów. Chciał pojechać kiedyś do Paryża, zawieźć mamę do Papieża. Miało być inaczej. Te marzenia się nie spełnią, ale możemy mieć nadzieję, że Kuba nie jest samotny. Po drugiej stronie czekał już na niego jego najlepszy przyjaciel - Filip. W naszych myślach chłopcy są razem i nic ich już nie boli.

Opis zbiórki

 
Kuba
miał jedenaście lat, gdy do naszych drzwi zapukał bezwzględny los. Od tamtej pory nie jest już zwyczajnym nastolatkiem. Część kolegów Kuby tak samo, jak i on, nie ma włosów. Zadarza się, że po kolejnym leczeniu, Kuba prosi nas, byśmy zawieźli go na cmentarz. Chce odwiedzić bliską sobie osobę, której ze względu na pobyt w szpitalu, nie miał szansy pożegnać. Trudno doszukiwać się beztroskiego dzieciństwa, gdy drugim domem jest szpital. A tym trudniej, gdy szansę na życie dostanie jedno dziecko na pięć.

Jakub Szlachcic

Jeszcze dwa lata temu wszystko wydawało się być normalnie. Grudzień, Boże Narodzenie – jedenastoletni wówczas Kuba, pomaga w kuchni. Skarży się, jednak na ból stopy. Na moje polecenie robi sobie okład, żeby przeszło. Nie przechodzi. Po kilku dniach boli cała prawa noga. Stopa spuchnięta, do tego dochodzi ból w okolicy biodra. W szpitalu pada podejrzenie białaczki. Ktoś chyba sobie ze mnie żartuje w bardzo podły sposób. Zapewne to coś mniej groźnego. Lekarze zawsze straszą...

Styczeń. Pierwsza wizyta na Oddziale Hematologii i Onkologii. Kuba nie ukrywa przerażenia, gdy widzi cierpiące dzieci. Jest to mocny i przykry widok dla każdego serca. Tyle bólu i cierpienia zebranego w jednym miejscu. Dookoła nas widać dzieci, małe, duże, różne. Niektóre nie mają włosów na głowach. Widząc wystraszone oczy Kuby zapewniam go, jak umiem, że przyjechaliśmy tylko na badania. Jeszcze wtedy nie wiem, że to będzie jego drugi dom... Lekarz mówi nam, że to nie białaczka, a neuroblastoma IV stopień kliniczny. Kuba ma wyjatkowego pecha. Ze świecą szukać dzieciaków, które zachorowały w tak późnym wieku. Kilka kolejnych, nieprzespanych nocy pozwala mi wylać ocean łez, których nie mogę pokazać mojemu dziecku. Nie bój się, mówię. Na każdą chorobę jest jakieś lekarstwo. Te wszystkie dzieci mają łyse główki, właśnie dlatego, że się leczą. Najpierw muszę jakoś wytłumaczyć sytuację sobie, zanim zacznę oswajać z nią Kubę.

Okazuje się, że choroba jest wszędzie. Śmiercionośne komórki rozsiane po całym ciele, przesiąkły moje dziecko dosłownie do „szpiku kości”. Lekarze oszacowali szansę na przeżycie na 20%. Z piątki dzieci dotkniętych tą straszną chorobą przeżyje jedno. Może mój syn, może nie. To brzmi trochę tak, jakby jedno dziecko zabierało szansę na życie drugiemu. Od tej pory nienawidzę statystyk, szczególnie, gdy chodzi o ludzkie życie. Mój syn będzie żył – cały czas mówię tak sobie w myślach. Niewinne dzieci zasługują na cud i ja w ten cud wierzę.

Zaczyna się walka, osiem cykli bardzo silnej chemioterapii. Więzi dziecko w okowach zawrotów głowy i wymiotów. Kolejne nieprzespane noce przed nami. Nie potrafię sobie poradzić z obrazkiem, który życie maluje mi przed oczami. Mój syn jednak znajduje pociechę w innych pacjentach i lekcjach, które odbywa przez internet. Dzieli się myślami i doświadczeniami z Pawłem i Filipkiem, kolegami z oddziału. Jak się okazuje, doskonale umie słuchać.

Jakub Szlachcic

Kubuś jest dzielny. Często żartuje z choroby. Daj spokój mamo – mówi – twardzieli nic nie boli. Nadchodzi dzień operacji - wycięcia guza pierwotnego z klatki piersiowej. Czekam. Chodzę. Przebieram palcami. Przychodzi  Pan profesor ze średnio pocieszającą informacją. Usunięto, owszem, ale część guza. Pozostała część niechcianego lokatora oplotła się wokół kręgów i jest nie do ruszenia, ale póki co pozostaje uśpiona.- nie wiadomo jednak, jak długo. Kolejne chemie są coraz gorsze. Patrzę na syna i nie dowierzam jego sile. Mówi - mamo, to są takie moje słodkie trucizny - bo chemia w tabletkach ponoć przekornie ma słodki smak. Moje dziecko nie może dokończyć zdania bez przerwy na wymioty. Słabnie.

Autoprzeszczep. Radioterapia. Guz, na kolejną siedzibę wybrał sobie głowę mojego syna. Operacja usunięcia powiodła się. Kuba przeszedł rekonstrukcję czaszki. Poczuliśmy chwilową ulgę – ja nigdy nie czułam większej.

Święta rok później. Nie ma ciastek. Nie ma sernika. Kuba dostaje suchy chleb i herbatę. Nic innego nie zje. Jego starszy brat pomaga to jakoś wszystko ogarnąć. Mądry chłopak, już dorosły. Wie gdzie, co i jak. Razem spędzamy ten czas ciesząc się, że Kuba jest z nami. Zrozumiałam, że 20% to jednak strasznie dużo. Paweł, kolega Kuby, zmarł. Cmentarz, zapalony znicz. Mój syn obiecał mu, że teraz będzie walczył za nich obu. Dotrzymuje słowa, jak może.

Jakub Szlachcic

Kilka dni temu Kuba obchodził trzynaste urodziny w domu – dostał chwilową przepustke do normalności, marzenie każdego dziecka z oddziału onkologii. Jak co roku sama upiekłam tort. Byli koledzy, było tak normalnie... Walka Kuby trwa. Neuroblastoma to wyjątkowo wredna i trudna w leczeniu odmiana raka. Jest najczęściej nawracającym nowotworem dziecięcym. Przyszło nam widzieć cieszące sie rodziny, które wracały do domu. Byliśmy też świadkami ich powrotów w szpitalne mury, rozpoczynania całej walki od nowa. Tak długo sie nie da. Każdy organizm ma swoje ograniczenia. W końcu nie daje rady, nadchodzi koniec. Organizm Kuby jest jednak silny. Jeśli uda nam się stworzycćmur, przez który choroba nie będzie mogła się przebić – wygramy. Do tego jednak niezbędna jest terapia przeciwciałami monoklonalnymi anty-GD2. To ona zbuduje mur.

W Polsce tego typu leczenie nie jest stosowane, ale umożliwia to klinika w Greifswald w Niemczech. Równanie jest proste i równie brutalne – koszt 143 500 euro. Do uzbierania pozostało nam jeszcze 400 000 złotych. Kuba mógłby przejść terapię już dziś, gdyby nie pieniądze. Każdy kolejny dzień, to dar, ale też zagrożenie, że choroba powróci. Proszę, pomóżcie nam uratować Kubę, żebyśmy mogli pokonać nowotwór do końca i zakończyć walkę zwycięstwem.

________________________

Aktualności:

19 grudnia 2014: Kubuś 12 grudnia miał operację częściowego usunięcia guza, który przygniatał rdzeń kręgowy, powodując straszne bóle i trudności w chodzeniu. Wyniki morfologii krwi są niskie, co jest spowodowane dość duża utratą krwi podczas operacji. Po tygodniu od operacji Kubuś został wypisany do domu. 23 grudnia jedziemy do Instytutu Onkologii do Gliwic na konsultację dotyczącą radioterapii, poniewąż Pan Profesor powiedział, że trzeba jak najszybciej rozpocząć radioterapię. Po 6-ciu tygodniach trzeba wykonać badania obrazowe, aby podjąć dalsze decyzje w sprawie dalszego leczenia Kubusia. Walczymy już trzy lata z tym okropnym nowotworem złośliwym - NEUROBLASTOMĄ i jak powtarza mój Kubuś  - nigdy nie wolno się poddawać.

Jakub Szlachcic

105 767,55 zł ( 26,44% )
Wsparło 3170 osób

Obserwuj ważne zbiórki