Proszę, pomóżcie mi ocalić resztki sprawności

Mógłbym dzisiaj być zupełnie w innym miejscu. Moje życie mogło wyglądać inaczej, bo kiedy ma się 27 lat, rozpoczyna się życie, a nie kończy. Ja urodziłem się chyba tylko po to, żeby istnieć, bo kiedy przychodzą gorsze chwile, zastanawiam się, dlaczego odkąd pamiętam, głównie cierpię, nie mogę się poruszać i czekam, aż zjawi się ktoś, kto mi pomoże Teraz, kiedy pojawiła się szansa, umieram z nerwów, bo 19 czerwca okaże się, czy jeszcze kiedyś stanę na nogach.

Od zawsze moje życie było rozpięte pomiędzy kolejnymi zabiegami w szpitalach. Najpierw przyszedł czas na operację kręgosłupa, która miała pomóc, a jedynie zaszkodziła. Nie wiem, czego się spodziewałem, ale jeśli jest źle, liczysz na to, że będzie lepiej, a nie całkiem beznadziejnie.

W październiku 2015 roku zabieg stopy, podczas którego usztywnili mi staw skokowy. Znów garść złudzeń, że może tym razem będzie lepiej, że to wszystko da się jakoś poskładać, że będę mógł ćwiczyć i powoli wracać do normalnego życia. Przestrzegałem wszelkich zaleceń, robiłem wszystko, co kazali lekarze, w zamian za to po kilku tygodniach nic się nie zmieniło, a lekarz prowadzący powiedział, że nic już z tym nie da się zrobić. Szukałem pocieszenia, a dostałem wyrok. Drugi specjalista obejrzał i stwierdzi to samo – nie ma szans, nic już z tym nie zrobimy... Do końca życia na końcu nogi zostanie mi kompletnie zdeformowana stopa, na której nie mogę już się nawet oprzeć.

Zostałem z tymi podciętymi skrzydłami, w wieku dwudziestu kilku lat, bez szans na normalną pracę, rodzinę, zamknięty w czterech ścianach snujący się o dwóch kulach między pokojem a łazienką. Tak to miało już wyglądać? Przepłakałem wiele nocy, bo bezradność to jeden z największych bóli jakich można doświadczyć. Najpierw szok, potem rezygnacja i załamanie. Tak przeleciało wiele miesięcy. Możecie sobie tylko wyobrazić, jak się czułem, kiedy ktoś w końcu dał mi szansę.

Światełko w tunelu, wreszcie pierwsze w moim życiu, w chwili kiedy już się poddałem. Jest szansa na przywrócenie mojej nogi do pionu, na to, że w końcu stanę na niej pewnie, wyniosę te przeklęte kule do piwnicy i zacznę żyć. Może nie pobiegnę i nie zagram w piłkę, ale mogę normalnie funkcjonować, iść do sklepu, znaleźć pracę, oglądać świat stojąc a nie siedząc na wózku inwalidzkim. Można chcieć więcej, kiedy nie ma się w zasadzie nic?

W tej chwili nie chodzę już praktycznie wcale i trudno mi nawet samodzielnie stać. Na dworze nie byłem od tygodni, a jakby tego mało spadają ciągle nowe ciosy. Przy jednej z ostatnich kontroli okazało się, że jeśli mi się nie uda i nie zdążę z operacją, mogę stracić stopę. Wtedy nie zostanie nic poza pokojem, którego dzisiaj mam już dość. Mam tylko jedno marzenie, doczekać samodzielności w wieku 27 lat. To, co dla większości z Was jest czymś naturalnym, dla mnie jest przedmiotem najpiękniejszych snów. Nie chcę się poddawać, zwłaszcza teraz kiedy mogę przestać być ciężarem dla rodziców.

Ta nadzieja to wszystko, co mam. Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą – ten cytat Św. Augustyna chyba powinien być moim mottem. Czy wygram tę walkę? To zależy w dużej mierze od Was... Jeśli moja historia wzbudziłaby czyjeś współczucie i zainteresowanie, to bardzo proszę o Was o pomoc. Pomóżcie mi wygrać tę walkę o zdrowie, bo to już moja ostatnia walka.