Jarosław Frej, 48 lat

Moje życie wyglądało normalnie – praca, dom, codzienne obowiązki taty... Wszystko zmieniło się 12 lipca 2025 roku w moje urodziny. Znamię, które miałem od urodzenia, okazało się nowotworem.

Wszystko potoczyło się jak lawina. Operacja, potem okres leczenia i kontroli. Niestety okazało się, że rana była zbyt głęboka i przez jej umiejscowienie wszystko się „posypało". 

Dni zmieniły się w miesiące, rana wciąż się goi, a oszczędności się kończą. Ja nie mogę podjąć pracy, a o zapomogi ciężko. Najgorsze jest to, że niegojąca się rana wykluczyła mnie z leczenie uzupełniającego i dziś już wiem, że pojawiły się przerzuty.

Wierzę w siłę dobrych serc ludzi, dlatego zwracam się z prośbą o pomoc. Chcę kontynuować leczenie i walczyć o swoje życie. Dla mojej rodziny i dla siebie, ponieważ diagnoza bardzo we mnie uderzyła. Liczę na Was i wiem, że dobro wraca.

Jarosław