Nie ma zaczarowanej kredki, która wymaże nowotwór... Ale Ty możesz pomóc ocalić małe życie❗️

Kiedy inne dzieci wracają ze szkoły z tornistrem pełnym zeszytów, nasza córeczka przyjmuje kolejną dawkę chemii, po kolejnej operacji. Od ponad roku jej dzieciństwo to nie bajki na dobranoc, ale oddziały onkologiczne, białe fartuchy i niekończące się badania. Diagnoza? Osteosarcoma – nowotwór kości.

Zaczęło się od spuchniętej rączki, ale dopóki nie przyszła biopsja, nie wierzyliśmy, że to może być nowotwór. W tym samym czasie, kiedy postawiono diagnozę, Jarynce urodziła się siostrzyczka. Emocje były więc bardzo mieszane, było ciężko. Córeczka chciała bawić się z siostrzyczką, ale nie było jej to dane, bo zaczęła przyjmować pierwsze cykle chemii. W Ukrainie przeszła 6 bloków.

Potem naszym domem stał się szpital w Warszawie – Instytut Matki i Dziecka. Tutaj przeszła operację rączki, usunięto guz razem ze stawem barkowym. Potem przeszła jeszcze dwie operacje na płuca, a przed nami jeszcze jedna planowana operacja na rączkę. Jesteśmy przy Jarynce każdego dnia – mama, tata, jej mała roczna siostrzyczka i starszy brat. Wszyscy razem trzymamy się, by nieść siłę.

Córeczka wciąż się uśmiecha, ponieważ kiedy boli – rysuje. Kiedy jest jej smutno – sięga po kredki jak po broń, którą będzie walczyć z nowotworem. Kiedy nie może zasnąć w szpitalnym łóżku — maluje swój świat tak, jakby choroby nie było, jakby nic nie próbowało zabrać jej z tego świata w najbardziej okrutny sposób.

Przeszła już naprawdę wiele – liczne cykle chemii, trzy poważne operacje. I choć jej ciało słabnie, to duch wciąż jest silny. Rysunki to jej sposób, by nie myśleć o bólu, by pozostać dzieckiem, mimo że rzeczywistość tak często odbiera jej to dzieciństwo. To wtedy widzimy w jej oczach spokój. To wtedy choć na moment znika lęk.

Marzy, by wrócić do szkoły. Do koleżanek, do normalnego życia. Do dnia bez strachu. Ale do tego potrzebuje naszej pomocy. My potrzebujemy pomocy. Nie prosimy o wiele. Jedynie o wsparcie, które pomoże nam dalej walczyć o zdrowie córeczki. 

Koszty leczenia są ogromne. Dojazdy, leki, zakwaterowanie... Jeżdżenie komunikacją jest zbyt ryzykowne, bo po chemioterapii odporność Jarynki jest znikoma i skupiska ludzi są po prostu niebezpieczne.

Wierzymy, że jeszcze przyjdzie dzień, kiedy Jarynka będzie rysować już tylko radosne, kolorowe światy – nie z bólu, ale z miłości i szczęścia.

Rodzice