Przerwać ciszę

Przeraża mnie myśl, że Jaś nigdy nie usłyszy słowa wsparcia, pocieszenia, dumy w moim głosie. Przeraża mnie myśl, że mimo mojego wysiłku nie będę w stanie pokazać mu tego, jak piękny jest świat, bo świat bez dźwięków jest niezwykle ponurym miejscem...

Kiedy urodził się Jaś, co noc tuląc go do serca, śpiewałam kołysanki. Wierzyłam, że mój dotyk i głos będą jego lekarstwem na wszelkie smutki. Dziś wiem, że Jaś nie zna mojego głosu... Że synek zmaga się z obustronnym, głębokim niedosłuchem. Niedosłuchem tak głębokim, że jego pomiar nie mieścił się w skali.

W całym tym mroku pojawiła się nadzieja na sprawną przyszłość Jasia. Nasza ostatnia deska ratunku. Tą nadzieją jest wszczepienie implantów ślimakowych, zakup aparatów słuchowych i długotrwała rehabilitacja. Koszt takiego leczenia zwala z nóg. Będę walczyć ze wszystkich sił. Wiem jednak, że tej walki nie wygram sama... Pomóż, proszę.