Nie chcę umierać... Nowotwór złośliwy zaatakował mój organizm. BŁAGAM o pomoc❗️

Zanim zachorowałam, prowadziłam aktywny tryb życia, pracowałam, ze wszystkim dawałam sobie radę. I wtedy przyszła diagnoza – nowotwór złośliwy zachyłka gruszkowatego. Czas się zatrzymał. Byłam załamana. 

Pierwsze objawy pojawiły się na kilka miesięcy przed diagnozą. Zaczęło się od trudności z jedzeniem i ogromnych problemów z przełykaniem. Początkowo lekarze nie widzieli w tym nic złego, mój stan zdrowia tłumaczyli problemami związanymi z tarczycą. 

W końcu jednak trafiłam do szpitala w stanie zagrażającym życiu. W moim przełyku pojawił się stan zapalny oraz ropnie. Wykonano biopsję, która odebrała wszelką nadzieję. To była końcówka maja 2026 roku, kiedy dowiedziałam się, że śmiertelna choroba zaatakowała mój organizm. 

Mój stan był tragiczny. Badania wykryły ogromnego, nieoperacyjnego guza. Konieczne było założenie rurki tracheostomijnej, żeby ratować moje życie. Już w sierpniu rozpoczęłam chemioterapię, która trwa do dziś.

Guz się zmniejsza, ale nadal jest zbyt duży i położony w miejscu, które uniemożliwia jego wycięcie. Nie wiem, ile jeszcze potrwa moje leczenie, ale wiem, że przede mną jeszcze długa i trudna droga. 

Dzień, w którym poznałam diagnozę, wywrócił moje życie do góry nogami. Błagałam, by okazało się, że to pomyłka, bo nigdy nie przypuszczałam, że nowotwór może dotknąć właśnie mnie. Zostałam postawiona przez los do walki, w której nigdy nie chciałam brać udziału. 

Całe życie byłam aktywna. Wiele podróżowałam, uwielbiałam sportowe aktywności – chodziłam na fitness,  jeździłam na kajaki, wszędzie mnie było pełno. Niosłam pomoc, gdzie tylko mogłam, do każdego podchodziłam z ręką na sercu. 

Dziś znalazłam się po drugiej stronie – wśród szpitalnych ścian, z igłami wetkniętymi w żyły. Straciłam włosy i czuję, jak chemia wyniszcza mój organizm. Choć staram się być samodzielna, są dni, kiedy nie jestem w stanie wstać z łóżka i wyjść chociaż na szybkie zakupy. 

Wiem jednak, że nie mogę się poddać. Jedyne, o czym dziś marzę, to o tym, by leczenie już się zakończyło. Bym mogła być znów sobą i po swojemu korzystać z życia. Ale żeby tak się stało, muszę najpierw wygrać z nowotworem. Muszę pokonać śmiertelnego wroga raz na zawsze. 

Ta walka jest jednak bardzo kosztowna, a mi już brakuje środków, by sprostać wszystkim związanym z nią wydatkom. Dlatego proszę o pomoc, bo moje życie zależy od pieniędzy, których nie mam. Będę wdzięczna za każdy, najmniejszy nawet gest, za drobną pomoc i słowo wsparcia. Proszę, pomóżcie mi! 

Jolanta