Wszyscy zależymy od siebie nawzajem, nie moglibyśmy istnieć bez wzajemnej pomocy

Przebycie udaru całkowicie zmieniło życie naszego taty oraz nasze - jego najbliższej rodziny. W ciągu kilku godzin wszyscy znaleźliśmy się w innej rzeczywistości, w której tato staje do walki o powrót do zdrowia i sprawności.
Tylko intensywna rehabilitacja da tacie szansę na powrót do dawnego życia, jednak setki przepracowanych godzin to ogromny koszt, dlatego bardzo prosimy Was o wsparcie!

Na tatę zawsze mogliśmy liczyć. Jego dobroć, uczciwość i bezinteresowna pomoc niejednokrotnie była ogromnym wsparciem dla wielu osób, ale także i zwierząt, którymi również opiekował się, poświęcając im czas i uwagę.

Rozległy udar prawej półkuli mózgu spowodował ogromne zmiany w organizmie taty. Z jego powodu cierpi na niedowład lewej części ciała i ośrodkowy niedowład twarzy. Od razu po wypisaniu ze szpitala zdecydowaliśmy się umieścić go w ośrodku rehabilitacji leczniczej, gdzie jest pod całodobową opieką doświadczonych specjalistów: lekarzy, fizjoterapeutów i terapeutów. Zdajemy sobie sprawę, że proces rekonwalescencji taty przebiegać będzie powoli, ale głęboko wierzymy, że jego silna wola, determinacja i szczere chęci wykonania niezbędnej pracy przyniosą upragnione rezultaty i zniosą lub zminimalizują ograniczenia. 

Konieczna jest długotrwała i kosztowna rehabilitacja. Koszty turnusów rehabilitacyjnych oraz przystosowania domu dla osoby niepełnosprawnej są wysokie i wiemy już, że samodzielnie nie damy rady im wszystkim podołać.

W roku ubiegłym tata pochował swoją mamę (94 lata), której opieką zajmował się przez ostatnie 3 lata, kiedy nie mogła już samodzielnie funkcjonować. Wcześniej przez 3 lata, pracując równocześnie jako opiekun w Domu Opieki Społecznej, zajmował się starszą siostrą jego mamy (93 lata), która po złamaniu biodra nie wstawała z łóżka. Tata, który poświęcił dużą część swojego życia pomocy innym, teraz sam potrzebuje pomocy. 

Zanim tato zachorował, prowadził bardzo aktywny tryb życia. Jego wielką miłością jest kolarstwo szosowe, swoich sił próbował także w MTB, do którego chciał w przyszłości powrócić. Do godzinnych treningów podchodził poważnie i starał się je wykonywać tak często jak tylko mógł. Poza zimą pogoda na rower była zawsze. Był to też dobry sposób na eksplorowanie okolicy, choć ulubionym miejscem niedzielnych treningów pozostawał Ojców. 

Choć w przeszłości startował w zawodach rowerowych, współzawodnictwo nigdy nie było dla niego ważne - brał w nich udział dla zabawy i własnej satysfakcji. I powtarzał nam, że sport nie jest o rywalizacji. Po 60. zaczął mawiać, że dotarł do takiego momentu w życiu, w „którym nie robi już nowych wyników, a mierzy się z samym sobą”, porównując aktualne wyniki treningów z tymi z lat poprzednich.

Bardzo ciężko jest nam zaakceptować obecną sytuację, tym bardziej że tata jest odizolowany od najbliższych. W ośrodku jest sam i przez większość czasu leży w łóżku, ponieważ nie jest jeszcze w stanie usiąść. Szpitale i ośrodki zabraniają odwiedzin ze względu na obecną sytuację epidemiologiczną. Brak kontaktu z osobami bliskimi nie wpływa pozytywnie na jego samopoczucie. My także bardzo to przeżywamy i choć czasem wkrada się uczucie bezsilności, jesteśmy przekonani, że jest to właściwy kierunek działań. Tata wymaga intensywnej rehabilitacji i stałej opieki medycznej, a my zrobimy wszystko co w naszej mocy, aby umożliwić i ułatwić mu powrót do zdrowia. Uzbrajamy się zatem w cierpliwość i z nadzieją czekamy na efekty współpracy jego oraz rehabilitantów.  

Wszyscy zależymy od siebie nawzajem, nie moglibyśmy istnieć bez wzajemnej pomocy. 

Dzieci i mama Dorota