NOWOTWÓR postawił mnie pod ścianą❗️Pomóż mi go pokonać❗️

Jestem Kamil i mam 30 lat. Od października 2024 zmagam się z chłoniakiem śródpiersia, który zmienił moje dotychczasowe życie.

Mogło się wydawać, że wszystko idzie zgodnie z planem. Przyjąłem 6 cykli chemioterapii zgodnie z I linią leczenia. Bardzo na siebie uważałem, nie łapałem infekcji aby regularnie przyjmować chemię. Po kontrolnym badaniu PET okazało się, że została zmiana resztkowa w śródpiersiu, którą można leczyć poprzez radioterapię i w czerwcu przyjąłem ostatnie naświetlenia. Liczyłem bardzo, że za trzy miesiące po tym usłyszę upragnione słowo „remisja” i będę mógł wrócić do normalnego spokojnego życia.

Na początku lipca zacząłem odczuwać dziwne bóle brzucha, które codziennie były coraz silniejsze a ból nocą był jeszcze mocniejszy. Zaniepokojony udałem się do lekarza w celu poszerzenia diagnostyki. Przeszedłem szereg badań, które wskazywały na podejrzaną zmianę. Lekarz prowadzący przyśpieszył badanie PET. Niestety najgorsze przypuszczenia się potwierdziły - choroba nie odpuszcza a wręcz wróciła ze zdwojoną siłą - nowotwór przemieścił się w inne miejsce, w pole nadnercza. Kolejna biopsja, pobyty w szpitalu, kwalifikacje do kolejnego leczenia.

W sierpniu zostałem zakwalifikowany do II linii leczenia, jednakże po otrzymaniu dwóch cykli chemii dedykowanej w tej linii, stwierdzono u mnie lekooporność. Mój chłoniak przestał reagować na chemię i jeszcze bardziej rośnie. Zgodnie z kolejnymi protokołami leczenia przeszedłem terapię CAR-T, która była dla mnie nie lada wyzwaniem, ale również nadzieją na osiągnięcie przynajmniej częściowej remisji. Wiedziałem, że jest to dość intensywne leczenie, ale nie spodziewałam się, że aż do takiego stopnia. N

a początku terapia przebiegała książkowo, ale po 3 tygodniach okazało się, że mój szpik nie może się odbić od dna a co za tym szło moja odporność była niemal zerowa. 5 grudnia 2025 roku trafiłem na OIOM z podejrzeniem wstrząsu septycznego, z którego na szczęście wyszedłem.

Po takiej trudnej walce, silnych skutkach ubocznych terapii liczyłem że uda się w końcu pokonać chorobę, ale tak się nie stało. Guz nadal rośnie... W związku z tym, aktualnie w ramach terapii ratującej, zacząłem otrzymywać inhibitor punktów kontrolnych, w których pokładam nadzieję, że uda się zahamować chorobę. Niestety zgodnie ze standardami leczenia chłoniaków powoli staję pod ścianą, ponieważ wykorzystałem już standardowe proponowane rozwiązania.

Jedyną opcją w dalszym leczeniu to leczenie prywatne i za granicą, które niestety jest dość kosztowne, a na dziś nie mogę podjąć pracy zarobkowej ze względu na postępującą chorobę oraz neuropatię. Dlatego bardzo Was proszę o wsparcie mnie w tym ciężkim momencie, abym mógł dalej walczyć o swoje życie.

Kamil