Karol Wszoła, 10 lat

O jego chorobie dowiedziałam się, kiedy Karol miał 4 latka i już wtedy wiedziałam, że czeka nas nieustanna walka. Na DMD nie ma leku, możemy jedynie kontynuować rehabilitację, by ją spowolnić.

I dokładnie to robimy. Prywatna rehabilitacja, jazda konna, basen, szkoła integracyjna... to wszystko po to, by trzymać DMD w ryzach. Chciałam być w tym samowystarczalna, ale koszty w końcu zaczęły przytłaczać.

Mimo że choroba postępuje i coraz ciężej mu wstawać z podłogi, czy wchodzić po schodach, to Karol dzielnie ćwiczy i często powtarza, że nie wolno się poddawać. Uśmiecha się, jeździ na rowerze i cieszy się każdą chwilą.

Chciałabym zapewnić mu jak najwięcej tych chwil i okazji, by cieszył się sprawnością. Każde wsparcie, wpłata czy przekazanie 1,5% to szansa, by tak właśnie było.

Karolina, mama