Karolek - ilu on ludzi naprawił! Przeczytaj jego niezwykłą historię i pomóż

Brak tętna u dziecka. Żona straciła przytomność. Karolek nie żył. Wyciągnęli go z brzucha. Nie żył przez 25 minut. Reanimacja – długa, z modlitwą na ustach, z pragnieniem, żeby go uratować... Serce rozdarte bólem na pół -  z jednej strony za dzieckiem, z drugiej strony za żoną, która też walczyła o życie.

- Płakałam, gdy zaczął oddychać – powiedziała do mnie kolejnego dnia położna, która była przy reanimacji. To jedyne dobre słowo, które pamiętam z tamtego okresu, jedyny ludzki odruch, który wtedy był nam tak potrzebny. Przebijało się jak jasny promień przez trudne do zaakceptowania słowa lekarza, że Karolek będzie roślinką. Lekarz swoje, my swoje – Dobry Bóg uratował Karolka. Nie chcę nikogo urazić swoją wiarą, wierzę, że ludzie są dobrzy bez względu na to, jakiej są wiary, rasy, bez względu na poglądy polityczne. Ja wierzę, że Bóg mi pomógł ocalić i synka, i żonę.

Może gdyby żona pojechała do szpitala w Gdańsku, wszystko potoczyłoby się inaczej? Odległość taka sama, a jednak nie pojechała tam. Było już po terminie, u żony wystapiło nadciśnienie. Wskazanie do cięcia cesarskiego? Nie w tym szpitalu... „Trzecia ciąża, urodzi Pani naturalnie“ – mówił lekarz. Tydzień czasu leżała i czekała. „Urodzi Pani, urodzi“ – uspokajali kolejni lekarze. Sprawę w prokuraturze ma teraz wszystkich pięciu lekarzy, którzy wtedy nie pomogli żonie. W końcu coś ruszyło – podano oksytocynę na wywołanie skurczy. O tym, że przy nadciśnieniu nie powinno się jej podawać, dowiedzieliśmy się dopiero po porodzie. Żona cierpiała, a lekarze zeznawali później, że była nieposłuszna. Ciężko, żeby była spokojna, gdy bała się o dziecko, a nie mogła doprosić się pomocy.

Lubię wracać wspomnieniami do dnia, gdy dowiedzieliśmy się o dziecku. Synek będzie, szczęście wielkie – pamiętam tą myśl, bardzo się cieszyłem. Mieliśmy już dwie córki. Żona rewelacyjnie znosiła ciążę, jednak dostała zwolnienie, bo pracowała fizycznie w markecie, a nie powinna była dźwigać. I dopiero poród okazał się taki dramatyczny. Ostatni raz takie złe doświadczenie mieliśmy lata temu podczas wizyty ze starszą córką u neurologa – miała podczas porodu uszkodzony splot barkowy. Wtedy pani doktor powiedziała słowa, których nigdy byśmy się nie spodziewali usłyszeć od jakiejkolwiek osoby, a tym bardziej od lekarza: „Po pijaku dzieci robicie i takie się rodzą. Cudów nie ma, możecie się modlić, jeśli jesteście wierzący“. Wyszliśmy z gabinetu, nie jesteśmy żadnymi pijakami, ja jestem stoczniowcem, uczciwie pracujemy, żeby utrzymać rodzinę.

Sam chodziłem z córkami do Karolka, bo żona dochodziła do siebie po operacjach (podczas CC doszło do powikłań) i zobaczyła synka dopiero po tygodniu. Wtedy też zdarzały się przykre słowa. Karolek po niedotlenieniu był siny, jedna lekarka mnie zaczepiła i pyta: „Czym pan tak dziecko podtruł?“ W pierwszej chwili myślałem, że to nie do mnie. Ale patrzyła na mnie i wskazywała na Karolka. „Co pani mówi? To pani nie wie, skąd są pani pacjenci? Nie wie pani, że syn jest z ciężkiego porodu? Nie wie pani, co przeszedł?“

Karolek daje nam, rodzicom, mnóstwo radości. A ilu on ludzi naprawił! Przeważnie panie zatrzymują się, widząc, gdy jedziemy na spacer, Karol tymi swoimi anielskimi oczami sprawia, że wszyscy go zaczepiają. I to nie tylko panie. Ostatnio szliśmy główną ulicą naszego miasta, kompletnie zakorkowana i jakiś pan, widząc Karolka, oworzył szybę, żeby mu pomachać i się przywitać. Czy to nie jest niesamowite? Karolek wyzwala w ludziach takie szczere dobro.

Takich niesamowitych zdarzeń i wzruszeń jest w naszym życiu więcej. Karolek nie mówi, nie chodzi, jednak wszystko rozumie. Powiedział w swoim życiu dwa słowa: „dom“ i „a ku-ku“ – dlaczego akurat takie? Nie wiemy, ale w tym wyborze słów też tkwi jego niesamowitość. Logopeda mówi, że Karolek w głowie ma te wszystkie słowa i trzeba znaleźć sposób, żeby pomóc mu je wyrazić.  I stało się! W maju na jednym z turnusów los postawił na drodze człowieka, który bardzo przejął się Karolkiem. Starszy Pan, emeryt, podesłał nam namiary na leczenie komórkami macierzystymi i ze swojej emerytury dał 200 zł na dobry początek – tak bardzo byliśmy wzruszeni. I tak trafiliśmy  do Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Lublinie, gdzie prowadzone jest eksperymentalne leczenie komórkami macierzystymi z galarety Whartona. Tam Karol otrzymał zgodę na leczenie tą metodą, następnie zgodę Komisji Bioetycznej do uczestnictwa w medycznym eksperymencie leczniczym. Jest to dla nas wielka nadzieja na poprawienie zdrowia naszego synka, wiemy, że takie komórki mogą zdziałać cuda i my na taki cud czekamy. Karolka czeka 5 podań komórek.

            Niestety, my, rodzice, nie jesteśmy w stanie udźwignąć kosztów tego leczenia. Wszystkie środki idą na bieżące utrzymanie, rehabilitację i sprzęt rehabilitacyjny. Myślę, że żaden rodzic nie miałby w pdoobnej sytuacji jakichkolwiek oszczędności. Dlatego prosimy ludzi o dobrym sercu, żeby poprzez pomoc finansową i modlitwę pomogli nam polepszyć życie naszego ukochanego Karolka. Nie możemy zmarnować tej szansy leczenia komórkami macierzystymi, zrobimy wszystko, aby do tego leczenia doszło, a sukcesami podzielimy się z całym światem.