Katarzyna Wieczorek, 45 lat

W czerwcu 2024 roku zdiagnozowano u mnie stwardnienie rozsiane. Zaczęło się od cierpnięcia dłoni, co przypisywałam pracy w zimnych warunkach. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że to coś o wiele, wiele poważniejszego...

Potem pojawiły się u mnie zaburzenia równowagi i podwójne, rozmyte widzenie. Najgorszy był jednak niedowład nóg nawet podczas jazdy na rowerze. Nagle zaczęły spadać bezwładnie z pedałów. To mi dało do myślenia, że coś jest nie tak.

SM to potwór o wielu twarzach – przewlekła i zapalna choroba ośrodkowego układu nerwowego, w której dochodzi do wieloogniskowego uszkodzenia tkanki nerwowej. Z biegiem czasu dochodzi nawet do obumierania neuronów w mózgu...

Jestem w początkowym etapie leczenia. Nie mogę pracować i dlatego proszę ludzi o dobrym sercu o wsparcie. Utrzymanie się, wyjazdy do lekarza, szpitali, zakup lekarstw, dojazdy... To wszystko kosztuje, a ja nie wiem, jak poradzę sobie sama.

Kasia