Walka z czasem! By choroba nie zabrała szansy na przyszłość...

Mam 24 lata i boję się tego, co przyniesie jutro. Drżę z niewiedzy przed tym, na co skazał mnie los. Czuję się, jakbym czekała na wyrok...

W czerwcu straciłam wzrok na lewe oko. Przerażona i zdezorientowana zgłosiłam się do szpitala, który po kilku dniach opuściłam, wciąż nic nie wiedząc. Kilka tygodni później wróciłam do szpitala i wtedy wszystko stało się jasne - za moje problemy odpowiada stwardnienie rozsiane. Wiem, że mojej choroby nie da się powstrzymać, ale można ją spowolnić. Dlatego nie mam czasu na rozpacz! Liczy się każdy dzień, a każdy dzień bez leczenia i rehabilitacji to bezpowrotnie utracona szasna na przyszłość... Pomóż mi, proszę!

Klaudia