Nowy wózek inwalidzki – nie takie marzenia mają dziewczynki w wieku Klaudii

Kiedy widzę, jak moje dziecko walczy, pęka mi serce... Marzyłam o tym, by była zdrowa i miała szansę na normalne życie. Wierzyłam, że diagnoza nie musi być wyrokiem. Niestety, los nie okazał się dla nas łaskawy. Teraz moim największym marzeniem jest, aby Klaudia poradziła sobie, kiedy mnie już zabraknie...

Klaudia urodziła się jako skrajny wcześniak, co odcisnęło swoje piętno na całym jej życiu. Córeczka zmaga się z dziecięcym porażeniem mózgowym, dysplazją oskrzelowo-płucną i retinopatią. Mimo codziennej walki, jaką toczymy od dnia jej narodzin, nigdy nie uda nam się wyrwać mojej córki z objęć niepełnosprawności.

Klaudia ma już 10 lat i nadal nie potrafi sama siedzieć ani się samodzielnie poruszać. Gdyby nie jej wola walki, już dawno bym się załamała – widok cierpienia własnego dziecka jest nie do zniesienia.

Moja córeczka rozumie, jak ważna jest rehabilitacja – w każde ćwiczenie wkłada ogrom wysiłku i zaangażowania.
Jesteśmy pod kontrolą poradni ortopedycznej, uczęszczamy na wizyty do neurologa i okulisty, korzystamy także z pomocy rehabilitanta tak często, jak pozwalają nam środki finansowe. Godzin poświęcanych na rehabilitację jest jednak zdecydowanie za mało...

Klaudia, po przebytych zabiegach operacyjnych, powinna ćwiczyć o wiele częściej. Córka porusza się na wózku inwalidzkim. Niestety – obecny wózek jest już za mały, przez co Klaudia bardzo się krzywi, co pogłębia skoliozę i potęguje ból.

Potrzebujemy większego wózka, dostosowanego do jej potrzeb, z odpowiednim oparciem, jednak koszt tego zakupu jest ogromny. Proszę, pomóż nam. Nie pozwól, żeby pieniądze były przeszkodą – podarujmy mojej córce lepsze życie, na które zasługuje.

Anna – mama Klaudii