Nasz synek pozostaje niezrozumiany. Musimy zrobić wszystko, by wesprzeć jego rozwój. Dołączysz?

Najtrudniejsze nie jest to, że Krzyś nie zawsze słucha poleceń czy unika kontaktu. Najtrudniejszy jest brak zrozumienia ze strony innych. Słowa, które ranią niczym sztylety. Opinie wygłaszane bez znajomości całej sytuacji. A przecież robimy wszystko, by nasz synek był akceptowany.

Pierwszy raz poczuliśmy niepokój, gdy Krzyś miał dwa latka. Wciąż niewiele mówił, używał tylko pojedynczych słów, jak „mama” czy „tata”, a poza tym komunikował się z pomocą gestów. Był niezwykle żywiołowy, unikał kontaktu wzrokowego i fiksował się na ulubionych zabawkach.

To wszystko sprawiło, że postanowiliśmy poszukać pomocy. Tak zaczęła się nasza wędrówka od jednego specjalisty do drugiego. Musiały minąć dwa lata, abyśmy wreszcie trafili na psychologa i psychiatrę, którzy podeszli do Krzysia z sercem i wystawili właściwą diagnozę.

Nasz synek mierzy się z autyzmem atypowym, zaburzeniami opozycyjno-buntowniczymi oraz zaburzeniami aktywności i uwagi. Mimo upływu lat oraz zapewniania mu różnych zajęć i terapii Krzyś nadal nie zawsze utrzymuje kontakt wzrokowy, unika też towarzystwa innych, woli bawić się sam.

Trudnością pozostaje także fakt, że Krzyś nie czuje strachu i nie rozumie, że jego działania mogą mieć przykre konsekwencje. Choć staramy mu się to tłumaczyć, nie zawsze udaje nam się do niego dotrzeć.

Mimo wszystko to kochany chłopiec, zafascynowany traktorami i maszynami rolniczymi, chętny do pomocy przy codziennych obowiązkach przy zwierzętach. Krzyś jest też starszym bratem, który potrafi okazywać młodszemu troskę i miłość.

Chcemy podarować naszemu dziecku szansę na rozwój. Chcemy, żeby w przyszłości był jak najbardziej samodzielny, a do tego potrzebne są całe godziny kosztownej terapii. Będziemy wdzięczni za każde wsparcie.

Rodzice Krzysia