Tak bardzo za nim tęsknię! Pomóżcie nam porozmawiać po tak długim czasie

2 tygodnie bez nadziei, ze łzami w oczach z zimnymi rękami. Całe dwa tygodnie na korytarzu szpitala. Internet był, ale nie było dostępu do życia, które już nigdy miało nie wrócić. Kiedy zdrowy silny mężczyzna w sile wieku upada i nie może się podnieść, oznacza to, że stało się coś strasznego. Byle jaka choroba by go nie powaliła.

Krzysztof miał 43 lata, nie chorował...po prostu jednego dnia zawiodło wszystko. Diagnoza mocna, trudna do wysłuchania – ciężki niedokrwienny udar pnia mózgu i móżdżku. Nagle dowiadujesz się, że osoba, z którą żyłaś, nigdy się już do Ciebie nie odezwie, nie porozmawiacie. W jednej chwili wychodzisz z roli partnera i masz zaledwie kilka dni, by stać się opiekunem. Warunek jeden – twoja druga połówka musi przeżyć. Ja się modliłam, żeby Bóg tylko darował mu życie, a ja jakoś sobie z resztą poradzę.

Oczywiście nie miałam pojęcia jak będzie to trudne, w szczególności, kiedy nie mamy rodziców i bliskiej rodziny. I mąż przeżył i po 2 miesiącach na OIOMIE i neurologii trzeba było go gdzieś zabrać, bo szpital nie widział już możliwości na poprawę z powodu ogromnych uszkodzeń mózgu. Chciano go tylko wysłać do hospicjum. Jest z czterokończynowym porażeniem, z rurką tracheotomijną, żywiony przez PEG-a z powodu braku przełykania. Musiałam się pozbierać, działać, ale najtrudniejsze było podejmowanie decyzji, nagle stałam się odpowiedzialna za życie męża, za to, gdzie się znajdzie, jakie będzie miał warunki i opiekę, wszystko zależało ode mnie, a ja nie mogłam patrzeć na jego bezbronność.

Uratowane życie to początek walki o nie. Krzysiek został wypisany z niedoleczonym zapaleniem płuc i gorączką, gronkowcem i ciągle skaczącym ciśnieniem i tętnem. Mówiono mi, że tak już będzie, że to z powodu uszkodzeń w mózgu… jak się okazało, była to kompletna bzdura…

Pierwszy raz stanęłam oko w oko z wyzwaniem. Pieniądze w zamian za leczenie, za to, że nie będzie się męczył, ale zacznie zdrowieć, wracać do mnie…
Pieniądze, jak zwykle w takich chwilach, starczyły jedynie na moment. Z rurką tracheotomijną, z PEG iem niezdolny do samodzielnego funkcjonowania. W takim stanie nikt pacjenta nie chce. Przy takim człowieku trzeba pracować, trzeba się poświęcić i trzeba mieć ogromne środki, by nie poprzestać z rehabilitacją. Jest rehabilitowany, na tyle ile mogę sobie pozwolić finansowo.

Niestety codzienne życie, leki, rehabilitacji, logopeda i opieka kosztują. Mąż był inicjatorem i organizatorem wielu akcji charytatywnych w naszym regionie. Razem z kolegami z klubu motocyklowego organizowali zbiórkę krwi pod nazwą MOTO SERCE, zbierali fundusze na paczki z odzieżą i prezenty świąteczne dla dzieci z pobliskiego domu dziecka w Drawsku Pomorskim, organizowali MOTOMIKOŁAJKI z paradą po mieście i koncertami ze zbiórką pieniędzy dla osób chorych z naszego miasta i wiele innych. Teraz mój Krzysiu sam jest w potrzebie, a za wszelkie rehabilitacje i zajęcia z logopedą płacę prywatnie, bo na NFZ nie ma co liczyć…

Teraz chcę się z nim skomunikować, chcę się dowiedzieć, co się działo przez te wszystkie miesiące. Dla Ludzi takich jak Krzysztof stworzono specjalny system, dzięki któremu mogę komunikować się ze światem. Cyber - eye, specjalny system komunikacji alternatywnej, dzięki któremu osoby z porażeniem, mogą rozmawiać ze światem zewnętrznym.

Dla mnie to bardzo ważne, bo jest oto obietnica spotkania po wielu miesiącach, kiedy byliśmy osobno. Chciałabym dowiedzieć się, co czuje, czy może go coś boli.
Tak bardzo za nim tęsknię i tak bardzo bym chciała, abyśmy mogli się porozumieć nawet bez słów... Kocham go – żona.