Walka z nowotworem trwa! Pomóż, zanim będzie za późno!

Nie jestem najmłodszy, ale nie chcę by jesień życia oznaczała dla mnie katorgę i niekończące się cierpienie. Jedyne, o czym marzę to bezpieczeństwo i spokój… 

Walczę z przeciwnkiem, z którym, według niektórych, nie mam szans. Ja jednak trzymam się nadziei, która podobno umiera ostatnia… Wiem, że przyszłość nie będzie dla mnie łaskawa, wiem, że czeka mnie trudna i wymagająca batalia, ale mimo wszystko nie chcę i nie mogę się poddać. 

Myślałem, że to nigdy mnie nie dopadnie. Lata mijały, a ja z każdym dniem doceniałem zwyczajną codzienność. Chyba wielu ludzi uczy się tego z wiekiem. Wreszcie jednak lekarz przekazał mi tę tragiczną wiadomość - nowotwór. Tuż po ich usłyszeniu człowiek dosłownie ma wrażenie, że jakiś etap życia skończył się właściwie bezpowrotnie… Nie chciałem wypowiedzieć tego głośno, nie chciałem w to uwierzyć, a jednak nie miałem wyboru. Wiedziałem, że im szybciej pogodzę się z tą myślą, tym prędzej przystąpię do walki. 

Choć to druzgocące, po wielu latach uczciwej pracy, teraz jako emeryt, ledwo wiążę koniec z końcem. Na życie jeszcze wystarcza, na zakup leków już nie. Bez terapii ja nie mam szans na pokonanie choroby i prowadzenie walki o życie. To potwornie wstydliwe, ale nie wyobrażam sobie sytuacji, w której miałbym żebrać pod apteką o wykupienie recepty. Do głowy przychodzą mi różne myśli, a każda z nich determinowana jest świadomością, że każdy dzień zmniejsza moje szanse na pokonanie choroby. Muszę działać, walczyć o siebie, bo czuję, że drugiej czy kolejnej szansy zwyczajnie nie dostanę… 

To nie jest choroba, która zwyczajnie znika… Muszę cię prosić o wsparcie, o ratunek! Wiem, że znajdziesz mnóstwo osób potrzebujących, ale jeśli nie spróbuję, nie wybaczę sobie tego. Postawiłem wszystko na jedną kartę - nie mogę się wycofać!

Krzysztof