Choroba wyniszcza mnie każdego dnia... Proszę o pomoc❗️

Od 25 roku życia choruję na cukrzycę typu I, insulinozależną. Od marca 2023 coś zaczęło się dziać. Doszły przewlekłe, nieustającące biegunki, które wyczerpywały mój organizm. Przeszedłem setki badań, a wciąż nie ma jasnej i pewnej diagnozy…

Cała codzienność się zmieniła. Dyskomfort, ciągły stres, nawet wstyd. Cały styczeń spędziłem w szpitalu na dokładnej diagnostyce, ale to nic nie dało. Za to wykryto u mnie guzy, między innymi na wątrobie, które czekają na dalszą diagnostykę.

Mam niedożywienie białkowo-energetyczne w stopniu umiarkowanym, oczekuję na kolejną kolonoskopię i gastroskopię w kierunku diagnozy biegunek oraz niewchłaniania wartości odżywczych, cierpię na nieorganiczną bezsenność… A niedawno, oczekując na termin przyjęcia na gastroenterologię, otrzymałem informację, że mam oczekiwać na telefon z jednostki DILO na pilne przyjęcie na endokrynologię. Oznacza to, że najpewniej rozpoczynam proces leczenia onkologicznego...

Moja sytuacja jest jednak bardziej skomplikowana. Mam 8-letniego syna, oczko w mojej głowie. Po przeprowadzce pod koniec 2021 roku wynająłem mieszkanie, by być bliżej niego. Niestety, choroba wyniszczyła mnie fizycznie i psychicznie tak bardzo, że nie dałem rady funkcjonować sam…

Mama, choć jej też ciężko po przebytej chorobie, zabrała mnie do siebie. Byłem w złym stanie, wcześniej pracowałem, ale cukrzyca i te biegunki pokrzyżowały mi wszystkie plany. Traciłem kolejne siły i kilogramy (w krytycznym momencie 47 kg przy wzroście 182 cm), nie byłem w stanie podjąć żadnej pracy, ale chociaż starałem się o świadczenie, nie udało mi się go uzyskać.

Stałem się osobą bez środków do życia. Mój stan zdrowia się pogarszał, a mi brakowało sił i środków, by dalej się diagnozować. Mama i ojczym szukali wszelkich rozwiązań i sposobów, by nie porzucać leczenia, ale to było jak droga donikąd. 

Każdy kolejny dzień odczuwałem jako kolejny krok w stronę przepaści. Patrzenie na jej dno stawało się powoli częścią codzienności.

Dziś udało się uzyskać zasiłek, ale to wciąż za mało, by się utrzymać, a przy tym regularnie dokupować insulinę i środki higieniczne a przy okazji uregulować zobowiązania. Dni mijały, aż w listopadzie 2024 udało mi się podjąć pracę. Tym razem miało być dobrze, ale, niestety…

Znów zostałem bez środków. Jeszcze muszę poczekać, by starać się o zasiłek. Czekam na leczenie, na kolejny telefon od lekarzy i leczenie onkologiczne. Na informację o tym, co mi tak naprawdę dolega.

Moja rodzina jest też w ciężkiej sytuacji, dlatego postanowiłem zrobić ten krok i poprosić o pomoc w zebraniu środków na leczenie i specjalistyczną dietę. Nie mam już opcji, chociaż bardzo chciałbym poradzić sobie z tym wszystkim własnymi siłami. Nie wiem, co mnie czeka, ale chcę walczyć o siebie dla mojego synka. Chcę mieć jeszcze siły, by wziąć go na barana i pokazać, jak wiele świat ma do zaoferowania.

Krzysztof