Kuba dzielnie walczy o najmniejszy postęp, ale to wciąż za mało... Pomóż naszemu synowi!

Kiedy byłam w ciąży, zamiast radości i planów usłyszałam słowa, które rozbiły mój świat na kawałki. Dowiedziałam się u syna o wodogłowiu, torbieli i schizencefalii. Jeszcze zanim nasz syn przyszedł na świat, lekarze walczyli o jego życie, wykonując dwa zabiegi założenia shuntu, a my każdego dnia modliliśmy się, żeby tylko dostał szansę, żeby mógł się urodzić.

Kuba przyszedł na świat w 35. tygodniu ciąży, maleńki, kruchy, z zastawką komorowo-otrzewnową i ogromnym ciężarem choroby, którego nigdy nie powinno dźwigać żadne dziecko. Dziś ma pięć lat i każdego dnia zmaga się z niepełnosprawnością ruchową i intelektualną, a ataki padaczki potrafią pojawić się nagle i odebrać nam resztki spokoju, bo leki nie zawsze działają.

Patrzymy na niego, gdy walczy o najmniejszy ruch, który dla innych dzieci jest czymś zupełnie naturalnym. Kuba chodzi do przedszkola specjalnego i codziennie jest rehabilitowany, a my widzimy, jak ogromny wysiłek wkłada w to małe ciało, by zrobić choćby najmniejszy postęp. Rehabilitacja to jego codzienność. Uczęszcza też na zajęcia z integracji sensorycznej, terapię w wodzie, osteopatię, neurologopedię. Wszystko po to, by dać mu szansę na bardziej samodzielne życie.

Nad naszym życiem czuwa armia specjalistów, bo tylko stała opieka neurochirurga, neurologa, ortopedy, okulisty i innych lekarzy pozwala utrzymać Kubę w stabilnym stanie. Każda wizyta, terapia oraz dojazd to ogromne koszty, które przerastają nasze możliwości, choć zrobilibyśmy absolutnie wszystko, by mu pomóc. Dziś największym wyzwaniem jest operacja bioder, bez której Kuba będzie cierpiał coraz bardziej, a jego sprawność może się dramatycznie pogorszyć.

Jako rodzice nie potrafimy pogodzić się z myślą, że pieniądze mogłyby odebrać naszemu dziecku szansę na mniejsze cierpienie. Dlatego z całego serca prosimy o pomoc i nadzieję, że razem możemy dać Kubie przyszłość z mniejszym bólem i większą godnością.

Rodzice