Leon Peciak, 3 miesiące

Nikt nie jest gotowy na takie słowa. W 18. tygodniu ciąży, podczas rutynowych badań, lekarze powiedzieli mi, że z serduszkiem mojego synka jest źle. Wysłali mnie do Warszawy, a tam potwierdzono najgorsze – letalna wada serca HLHS.

Powinnam się cieszyć z pierwszych wspólne dni w naszym domu, pierwszych noce we własnym łóżeczku… Ale ja się boję. W szpitalu mamy pomoc. W domu zostanę sama. Ja i moje dziecko z ciężką wadą serca. A ja muszę czuwać nad każdym oddechem, każdym uderzeniem serduszka, każdym mililitrem leku.

Żeby Leoś mógł wrócić do domu bezpiecznie, potrzebujemy sprzętu i opieki, na którą mnie nie stać: pulsoksymetr, inhalacje, opatrunki, leki, rehabilitacja, fizjoterapeuta… Przed nami jeszcze długa droga.

Dlatego pokornie proszę – pomóżcie mi zawalczyć o życie mojego synka. Każda złotówka to oddech. Każde udostępnienie to nadzieja. Nie poddam się. Będę walczyć o Leosia do końca.

Mama Leosia