Mam 83 lata i nadzieję, że jeszcze będzie lepiej!

Na cukrzycę choruję właściwie od zawsze. Nauczyłem się z nią żyć i z tego życia korzystać. Mimo swojego wieku dalej miałem dużo planów i marzeń...

Całe moje dotychczasowe życie zostało mi brutalnie zabrane 3 lata temu. Amputowano mi nogę. 

Z aktywnego emeryta zmieniłem się w więźnia własnych ograniczeń. Po mieszkaniu chodzę tylko dzięki chodzikowi, ale wyjść z domu nie dam rady... Zejście po schodach jest dla mnie zbyt trudną przeprawą. A tak bardzo chciałbym jeszcze czuć się potrzebny!

Swoją ostatnią nadzieję pokładam w schodołazie, dzięki któremu mógłbym wyjść z domu! Niestety, nie jestem w stanie sfinansować jego zakupu.

Brakuje mi już nie wiele, ale dla mnie to wciąż za dużo.

Proszę, nie bądź obojętny na moją krzywdę.

Leszek