Choroba odbiera mi to, co najcenniejsze... Proszę, pomóż mi!

W moim życiu pojawiły się ekstremalne zmiany. Zachorowałam na złośliwy nowotwór piersi. Od miesięcy zmagam się z trudnym leczeniem i codziennością, która stała się dla mnie ogromnym wyzwaniem.

Marzę, żeby jak dawniej, mieć sprawne ciało, chodzić na spacery, popatrzeć na morze i słuchać szumu fal, poczuć zapach lasu... Tego lata niestety nie było mi to dane, ponieważ chodzenie sprawia mi ogromną trudność. Dziś patrzę jedynie na sufit i ściany.

Chciałabym mieć jeszcze szansę cieszyć się czasem spędzonym z moimi dziećmi i innymi bliskimi – rozmową, czy choćby wspólnym posiłkiem. Te proste rzeczy dziś są dla mnie czymś niezwykle cennym. Nie traktuję tej choroby jak „walki”. To dla mnie raczej informacja, że mam nauczyć się troszczyć o siebie, zaakceptować to, co jest oraz znaleźć w sobie moc i wewnętrzny spokój, aby wyzdrowieć.

Dlatego tak ważnym jest dla mnie, by nawet na zdjęciach widzieć siebie uśmiechniętą. Duża rana na piersi i w piersi nie wygląda estetycznie. Nie chcę nikogo narażać na takie widoki. Widok dawnej siebie motywuje mnie do tego, żeby codziennie robić krok naprzód! 

Potrzebuję wsparcia finansowego, by móc kontynuować leczenie i zadbać o siebie w tym czasie. Móc kupować specjalistyczne opatrunki, które muszę zmieniać co kilka godzin, zastrzyki, leki, zalecane jedzenie, a także opłacić pomoc w dojazdach do szpitala w sąsiednim mieście i w codziennych zajęciach, takich jak higiena osobista, czy podanie mi jedzenia.

Niestety te koszty przerastają moje możliwości, sama nie jestem w stanie temu podołać. Dlatego dziś każda, nawet najmniejsza wpłata, każda złotówka, to dla mnie ogromna pomoc. To nie tylko wsparcie materialne, ale też poczucie, że nie jestem sama w tej trudnej drodze. Dziękuję, że jesteś.

Miłka