Gdy zatrzymało się serce syna – zatrzymał się mój świat... Proszę, pomóż Łukaszowi odzyskać zdrowie i sprawność!

To miał być zwyczajny zimowy wieczór. Mój syn, Łukasz, oglądał sport trapiony wirusem i przeziębieniem. Zimą to nic alarmującego. Chwilę później, kiedy zajrzałam do pokoju, zobaczyłam coś, co zostanie w mojej pamięci do końca. Mój syn leżał w dziwnej pozycji bez życia. Jego serce się zatrzymało. 

Ze wszystkich sił wzywałam pomocy od sąsiadek. Miałam szczęście, że przyszły natychmiast. Ja sparaliżowana strachem stałam i błagałam, by przeżył. Błagałam o cud. Reanimacja. Ból. Niepewność. I wreszcie diagnoza – niedotlenienie mózgu i śpiączka.

Rokowania były dramatyczne, a słowa lekarzy sprawiały, że moje serce pękało na tysiące kawałków. Ale ja jestem jego mamą. A mama walczy o swoje dziecko do końca. Zawsze. Po długich, zdających się trwać wieczność miesiącach… otworzył oczy. W lipcu 2019 roku powiedział do mnie "mama". To był nasz cud. Znak, że Łukasz wciąż tam jest, że słyszy mnie, że chce wrócić do życia. Dziś codziennie walczymy o ten powrót.

Łukasz to nie tylko mój syn – to też kochający tata małej Lilianki, która czeka, aż znów będzie mogła pobawić się z tatą, usłyszeć jego opowieści i poczuć ciepło jego obecności. Ich więź była wyjątkowa – i wierzę, że jeszcze kiedyś zobaczę ich razem, śmiejących się tak, jak kiedyś.

Ale żeby tak się stało, potrzebujemy pomocy. Łukasz wymaga nieustannej opieki i rehabilitacji – miał już cztery podania komórek macierzystych, odbywa kosztowne turnusy, codziennie pracuje z rehabilitantami. Jestem wdową, a koszty walki o powrót syna do zdrowia są zawrotne… Jest szczególnie trudno, ponieważ by zająć się synem, musiałam zrezygnować z pracy. Zostały nam tylko jego renta i świadczenie. 

Sama nie mam nic, ale dla niego walczę o wszystko. Dziękuję za Wasze dotychczasowe wsparcie i proszę – bądźcie z nami dalej. Dziękuję za każdą wpłatę, za każdą modlitwę, za każdą dobrą myśl.

Mariola – mama Łukasza