Choroba zabrała naszemu synowi sprawność. Teraz walczymy o powrót do samodzielności. POMÓŻ!

Aktualizacje

• 2 marca 2026

  Łukasz jest już po operacji, lecz to nie koniec. Czekają nas kolejne. Bardzo prosimy o Wasze wsparcie!

  W ostatniej aktualizacji informowaliśmy Was o tym, że operacja została zaplanowana na 5 grudnia. Niestety, została przełożona ze względu na nieprawidłowe wyniki badań. Odbyła się dopiero 2 lutego.

  Łukaszowi wykonano zabieg 8-plate na obie nogi – korekcję koślawości kolan. Był bardzo zadowolony, że operacja w końcu się odbyła. Nie mógł się doczekać, bo wie, że to droga do samodzielności i sprawności.

  Czuł się bardzo dobrze, choć przez pierwsze dwa tygodnie po operacji miał problemy ze wstawaniem, zginaniem kolan, ubieraniem się i innymi podstawowymi czynnościami. Chodził na prostych nogach o lasce.

  Po zdjęciu szwów i przy codziennych ćwiczeniach Łukasz robi ogromne postępy. Siada samodzielnie ze zgiętymi w 90° kolanami, kąpie się, chodzi po mieszkaniu. Niestety, schody nadal pozostają dla niego wielkim wyzwaniem, tak jak i zakładanie butów, skarpet i spodni. Laska towarzyszy mu na każdym kroku. Z niecierpliwością czeka na pierwsze efekty operacji. Wizytę kontrolną mamy zapisaną na czerwiec.

  

  Łukasz korzysta teraz z mobilności mieszanej. Z powodu problemów z poruszaniem się musi korzystać z wózka, nawet jeśli wybiera się na krótki spacer. Jednak już się cieszy, że będzie mógł spotkać się z kolegami i koleżankami na spacerze czy w kościele. Promienieje na myśl, że z pomocą wózka może poruszać się sam. Bardzo ułatwi mu to utrzymywanie relacji z rówieśnikami. Gdy siedział w domu, tęsknił za realnym kontaktem. Rozmowy przez telefon były tylko namiastką utraconych spotkań w szkole.

  Czekamy na efekty operacji – redukcję koślawości. Później trzeba będzie wyjąć wsadzone elementy tytanowe. Następnie są planowane rekonstrukcje stawów kolanowych. Niestety jeszcze nie wiemy kiedy. Musimy uzbroić się w cierpliwość, a w tym czasie dbać o utrzymanie w dobrym stanie mięśni nóg i ogólnej sprawności.

  Fizjoterapia i rehabilitacja stają się codziennością Łukasza w dążeniu do samodzielności. Ćwiczenia są potrzebne cały czas. Będziemy też ich potrzebować po przyszłych operacjach. Tylko dzięki nim syn będzie w stanie samodzielnie wejść oraz zejść ze schodów. Zakupione pomoce do ćwiczeń i laska tez się zużywają, więc przewidujemy zakup nowej.

  Dziękujemy wszystkim Darczyńców za dotychczasową pomoc – anonimową i nieanonimową, rodzinie, Seniorkom, Paniom z kółka różańcowego, Gminie Milanów i LKS Agrotex za zorganizowanie w ostatnim czasie licytacji charytatywnej. Wasza pomoc jest nieoceniona i cieszymy się, że chcecie nam pomóc w dążeniu do samodzielności Łukasza.

  Małgorzata, mama

• 29 listopada 2025

  Operacja już 5 grudnia! Pomóż w dalszej walce o zdrowie Łukasza!

  Kochani, ostatnie miesiące przyniosły nam wiele niepokoju, trudnych decyzji i kolejnych wyzwań. Od października zmienił się lekarz prowadzący Łukasza i musieliśmy podjąć decyzję o dalszym leczeniu. Najnowszy rezonans magnetyczny pokazał, jak poważny jest stan jego kolan – wtórne pęknięcia łąkotki w dwóch miejscach w prawym kolanie oraz podejrzenie kolejnego pęknięcia w drugim. Wszystko to wynika z wady wrodzonej, która od zawsze komplikowała jego rozwój.

  Łukasz codziennie doświadcza przewlekłego bólu, który nie tylko ogranicza jego sprawność, ale także wpływa na jego psychikę. Ma dopiero 10 lat, a ból towarzyszy mu praktycznie przy każdym ruchu. Chodzenie po schodach stało się dla niego niemal niemożliwe, a zakładanie skarpetek, butów czy spodni wymaga pomocy. Jego staw potrafi zablokować się w każdej chwili, przez co ryzyko, że pewnego dnia przestanie chodzić, jest realne.

  

  Lekarze zaplanowali operację na 5 grudnia 2025 roku. Ma ona obejmować korekcję koślawości obu kolan oraz endoskopową korekcję rzepki w prawym kolanie. Po zabiegu prawa noga zostanie unieruchomiona w ortezie o regulowanym stopniu zgięcia, a proces powrotu do sprawności potrwa około sześciu miesięcy. Przed i po operacji Łukasz będzie potrzebował intensywnej rehabilitacji, fizjoterapii oraz kontroli co trzy miesiące – nawet do dwóch lat po zabiegu.

  Ból i sztywność nadwyrężonego ścięgna dwugłowego uda sprawiają, że Łukasz nie może normalnie funkcjonować. Długie siedzenie czy stanie powodują dodatkowe cierpienie, dlatego konieczne są regularne masaże i fizjoterapia, które choć trochę łagodzą ten stan. Ze względu na pogarszającą się mobilność możliwe, że będzie potrzebował wózka, a w konsekwencji jeszcze większej pomocy w codziennych czynnościach. Po operacji czeka go nauczanie zdalne w domu.

  

  Dla nas, jako rodziców, to ogromnie trudny czas. Mamy jeszcze dwójkę młodszych dzieci, które również potrzebują naszej uwagi. Edukacja domowa w obecnym kształcie jest bardzo ograniczona, dlatego ja – mama Łukasza – będę musiała dodatkowo wspierać go w nauce, bo jego wielkim marzeniem jest wrócić do rówieśników i nie zostać w tyle.

  Choć przed nami długa i wymagająca droga, idziemy na operację z nadzieją. Wierzymy, że to początek walki o samodzielność syna, o jego lepsze, mniej bolesne życie. On ma dopiero 10 lat – i zasługuje na dzieciństwo, w którym może biegać, bawić się i nie żyć w ciągłym strachu przed kolejnym krokiem. Z całego serca dziękujemy za każdą pomoc.

  Mama Łukasza

  Czytaj dalej