Czasem patrzę w lustro i dostrzegam rezygnację, ale muszę walczyć dla moich córek! Pomóż!

Pisanie tych słów boli bardziej niż wszystkie moje choroby razem wzięte… Bo jak opowiedzieć o życiu, które z każdej strony przytłacza? Kiedy każdy dzień to walka, a nowy poranek zaczyna się od modlitwy o siły, by po prostu przetrwać?

Choruję na zbyt wiele, jak na jedno życie. Mam padaczkę, która odbiera mi poczucie bezpieczeństwa, a jej ataki potrafią przyjść bez ostrzeżenia i litości. Mam astmę oskrzelową. Każdy oddech potrafi palić, dusić, przygniatać do ziemi, jakby moje płuca nie chciały już dłużej walczyć. Cierpię z powodu cukrzycy typu 2. Codziennie zmagam się z insuliną, a sensor Libre, który monitoruje poziom cukru, muszę wymieniać co dwa tygodnie. To kosztuje.

Nie mam już sił martwić się nie tylko o zdrowie, ale i o pieniądze. Cierpię z powodu nadciśnienia, moje serce bije zbyt szybko, a lęk o kolejny dzień ściska mnie mocniej niż choroby. Ból przeszywa ręce, odbiera sen i możliwość najprostszych czynności.

Mam niedosłuch, połowa dźwięków świata oddaliła się ode mnie na zawsze. Cierpię z powodu zespołu Vayt Sutton tak, jak moja córka. To nasz wspólny los i jednocześnie wspólna walka. Niestety to nie koniec. Puchną mi ręce i nogi, codziennie towarzyszy mi zmęczenie oraz bezradność.

A do tego wszystkiego dochodzą spore koszty życia. Leki, opatrunki, wymiana Libre, co dwa tygodnie, dojazdy na wizyty… To wszystko to kolejne wydatki, których nie jestem w stanie już unieść. Czasem patrzę w lustro i widzę zmęczenie. A potem patrzę na moją córkę i wiem, że muszę walczyć.

Niestety dziś nie dam rady sama. Dlatego z całego serca proszę Cię, pomóż mi. Każda złotówka to dla mnie oddech bez bólu, dzień bez strachu, chwila ulgi. Każda złotówka to nadzieja. Dziękuję za okazaną pomoc, dobre słowo i gest wsparcia. Bo dzięki Tobie świat staje się odrobinę lżejszy…

Magdalena