Proszę, pomóż mi obudzić się z koszmaru choroby❗️

Niepewność, strach, ciągłe poczucie zagrożenia, które nie daje mi spać, jeść, żyć… Mam raka. Ta myśl wciąż kotłuje mi się w głowie. Co będzie dalej? Jaka przyszłość mnie czeka, czy jakakolwiek będzie? W momencie, w którym usłyszałam diagnozę, zmieniło się wszystko. Moimi nieodłącznymi towarzyszami stały się strach i ból. Choć robię wszystko, by wygrać z nowotworem, choroba wciąż wyprzedza mnie o krok… Bardzo proszę, pomóż mi. Daj mi siłę i nadzieję…

Zachorowałam na rzadki typ nowotworu złośliwego piersi. Zniosłam wyniszczające leczenie, przetrwałam straszliwy ból, a wciąż muszę walczyć... Przechodzę chemioterapię, 16 wlewów bardzo silnej chemii. Wypadły mi włosy, wychodziły garściami. Oczywiście, że to nie one są najważniejsze. Ale to ich brak sprawił, że w lustrze widzę kobietę z rakiem. Wszyscy ją widzę…

Rak zabrał mi część tożsamości. Już nie jestem po prostu Gosią. Jestem tą Gosią, co ma nowotwór… Ale ja mam plan pokonać go, wyrzucić z mojego życia! Nie poddaję się, mimo tego, że każdego dnia towarzyszy mi ból…

Wkrótce czeka mnie częściowe usunięcie piersi oraz węzłów chłonnych. Ten typ raka ma tendencję do przerzutów, więc jest ogromne ryzyko, że rozsieje się na drugą pierś oraz narządy rodne! Tymczasem w zdrowej piersi umieszczony mam port do podawania leków. 

Dla mojego życia, mojej przyszłości i poczucia własnej wartości, tak nadszarpniętego i podeptanego przez raka, konieczna jest operacja. Bardzo chciałabym przejść mastektomię oby piersi na raz z jednoczesną ich rekonstrukcją. Niestety, taki zabieg nie jest finansowany przez NFZ. Jego koszt to – w zależności od kliniki – średnio 50 tysięcy złotych…

To są pieniądze, których sama nie jestem w stanie zdobyć, a operacja konieczna będzie zaraz po zakończeniu chemioterapii! W związku z moją chorobą pracodawca nie przedłużył mi umowy o pracę. Dzisiaj mnie i syna utrzymuje tylko mąż. Myślimy tylko o podstawowych wydatkach i lekach. Nie mam mowy o odłożeniu żadnych pieniędzy, tym bardziej w tak krótkim czasie… 

Nigdy nie prosiłam o pomoc. Dla mnie to zupełnie nowa i nie ukrywam – trudna sytuacja. Wiem jednak, że to moja nadzieja. Nadzieja na życie, na zatrzymanie nowotworu! Chciałabym go pokonać i choć nie wyjdę z tego starcia bez szwanku, to jest szansa na zminimalizowanie szkód… Dlatego dziś jestem tu i z całego serca proszę o wsparcie.

Małgorzata