Choruję na SM, ale wciąż marzę i wierzę, że choroba mnie nie pokona! Proszę, pomóż!

Potrzebuje Waszej pomocy! Zbieramy na bardzo drogi lek dla Marcysi, mojej siostry, która choruje na stwardnienie rozsiane... Cena leku jest tak wysoka, że ani Marcysia, ani cała nasza rodzina nie są w stanie sfinansować takiej terapii. Ciężko jest prosić samemu o pomoc, dlatego pomagamy Marcysi, chcemy, żeby jej dalsze życie było piękniejsze, a lek da nadzieje, że Marcysia stanie znowu na własne nogi! Ale przede wszystkim zahamuje postępowanie choroby.

Marcysia mimo, że jest bardzo pogodną osobą, codziennie zmaga  się z silnym bólem mięśni i spastyką mięśni, dlatego potrzebuje stałej rehabilitacji. Liczy się każda pomoc, każda złotówka, każda godzina ćwiczeń! Wasza pomoc bardzo wiele dla nas znaczy, Marcysia lubiła biegać, była aktywna sportowo, naszym marzeniem jest, aby mogła kiedyś razem z nami uczestniczyć na evencie fitness. 

Cześć jestem Marcyśka choruje na stwardnienie rozsiane 7 lat.  Zachorowałam w wieku 26 lat. Na początku nic nie wskazywało, że choroba będzie tak postępować i wyląduję na wózku z niedowładem kończyn dolnych.

Byłam bardzo żywą energiczną osobą mającą marzenia i cele jak każdy, niestety choroba zabrała mi marzenia… Mam silną postać rzutowo-remisyjną, która powoduję zanik mięśni w całym ciele nie tylko w nogach. Na początku choroby chodziłam z pomocą kuli z niedowładem kończyny prawej. W obecnej chwili poruszam się tylko na wózku inwalidzkim i nie jestem  w stanie zrobić nawet paru kroków.

Pionizacja przebiega bardzo wolno, nie jestem w stanie ustać w pionie. Podczas pionizacji mam duszności, problemy z oddychaniem, wysoki puls, z uwagi na  zanik mięśnia przepony. W obecnej chwili nie kwalifikuje się do żadnego leczenia z funduszu NFZ. Leczenie jest mi potrzebne, by zatrzymać i złagodzić przebieg choroby. Leki dostępne które powinnam przyjąć kosztują około 100 tys. na rok. 

2 lata temu 2021 miałam silny rzut po którym  przestałam chodzić. Ostatni rzut w marcu 2023, który spowodował niedowład czterokończynowy. Stałam się  osobą leżącą i cudem udało się mnie wyprowadzić do pozycji siedzącej.

Od tamtej pory nie jestem w stanie ustać samodzielnie nawet kilku sekund. Bardzo byśmy chciały uzbierać na lek na dwa lata i windę krzesełkową, która pomoże mi schodzić na dół, gdyż mieszkam na pierwszym piętrze i w tej chwili jestem uwięziona w domu. Z całego serca proszę Was o pomoc. a za jej okazanie jestem Wam z całego serca wdzięczna!

Marcysia