Jak Kolejarz Opole o zwycięstwo, tak ja walczę o sprawność!

Marcin to młody mężczyzna, którego nie można nie lubić. Chociaż tyle w życiu wycierpiał, chociaż tyle przeszkód musi pokonywać, to nie traci przy tym uśmiechu. Codziennie udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych!

Marcin urodził się jako zdrowy i silny chłopiec. Przez pierwsze lata nic nie wskazywało na to, że jego życie tak bardzo się zmieni. Nagle z dziecka, przed którym przyszłość stała otworem, stawał się coraz mniej sprawny. Około 10 roku życia dostrzegliśmy u niego wraz z żoną tiki nerwowe, mimowolne ruchy całego ciała, zaburzenia równowagi i chodu. Do tego doszła jeszcze zmieniająca się mowa, dużo wolniejsza i mniej zrozumiała. I tak stopniowo z dnia na dzień, z minuty na minutę jego zdrowie się pogarszało. 

Ataksja, z którą przyszło się Marcinowi mierzyć, jest nieuleczalna. Każdego dnia odbiera mu siły, zdrowie. Chory traci koordynację ruchową, później przestaje samodzielnie chodzić, zaczyna zmagać się z zaburzeniami mowy, a wykonanie najprostszych codziennych czynności jest wyzwaniem większym niż wspinaczka wysokogórska. Jego mięśnie zanikają. Czy w takich okolicznościach da się nie tracić chęci do życia? Marcin udowadnia, że się da! 

Codzienność mojego dzielnego syna wyznaczają rehabilitacja i leczenie, co daje nadzieję na postawienie się straszliwemu przeciwnikowi. Jednak to wszystko, mimo że niesamowicie potrzebne, jest też niesamowicie drogie. 

Rehabilitacja pacjentów z ataksją jest procesem długotrwałym, wymagającym systematyczności oraz dużych nakładów finansowych. Dlatego proszę – nie bądź obojętny wobec choroby mojego syna i pomóż mu walczyć z jej skutkami.

Robert, tata