Marcin Staroń, 45 lat

Mam na imię Marcin. Nie pamiętam już co to życie bez bólu. Jako trzyletnie dziecko doznałem porażenia nerwu kulszowego i od tej pory jestem osobą niepełnosprawną.

Poruszam się jedynie na wózku inwalidzkim. Zmagam się z artrozą prawego stawu biodrowego. Lewa noga również odmawia mi posłuszeństwa. Przeszedłem wiele operacji, jednak bez skutku.

Niestety, nie ma dla mnie lekarstwa. Jedynym sposobem na w miarę normalną egzystencję jest uśmierzanie bólu farmakoterapią.

Nie tracę pogody ducha i staram się aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym. Proszę o Wasze wsparcie, dzięki któremu będzie mi trochę łatwiej.