Mariola Kucab, 61 lat

Przez lata żyłam zupełnie nieświadoma, że w moim organizmie panoszy się okrutny przeciwnik, który po cichu zabierał mi zdrowie. Zdiagnozowano u mnie stwardnienie rozsiane, które od tamtej pory postępuje błyskawicznie. Teraz nie jestem w stanie chodzić o własnych siłach. Usiadłam na wózku inwalidzkim, a moja samodzielność przestała istnieć…

Kolejne leki, innowacyjne metody terapii – wszystko zawiodło. SM zdaje się być niewzruszone. Mam nadzieję, że częste pobyty w ośrodku wysokospecjalistycznym, który posiada m.in. lokomat do nauki chodzenia, czy urządzenie do pionizacji, mogą pomóc. Niestety koszt pobytu w takim ośrodku jest poza moim zasięgiem.

Patrzę w lustro i wiem, że nie przypominam już siebie sprzed choroby. Stwardnienie rozsiane zabiera mi codziennie więcej i więcej... Boję się myśleć, co jeszcze stracę. Chcę walczyć! Sama jednak nie dam rady... Potrzebuję systematycznej, intensywnej i niesamowicie drogiej rehabilitacji. Pomożesz mi?

Mariola