Marta Cyz, 18 lat

Miałam piętnaście lat, gdy trafiłam na OIOM z kołaczącym sercem. Gdyby rodzice przywieźli mnie trochę później – mogłabym tego nie przeżyć. Mój poziom cukru wynosił 500 mg/dl. Miałam typowe cukrzycowe objawy: bardzo szybko schudłam, ciągle chciało mi się pić. Na Oddziale Diabetologicznym spędziłam miesiąc, a podejrzenia tylko się potwierdziły – cukrzyca typu I.

W szkole podstawowej miałam dwie koleżanki chore na cukrzycę. Wiedziałam już co nieco o tej chorobie. Ale kiedy lekarze wymienili, co mi wolno, a czego nie, w pierwszym momencie się załamałam. Nie wiedziałam, jak sobie poradzę z nową rzeczywistością. Jestem niejadkiem, ale zawsze lubiłam słodycze. Stopniowo jednak otwierałam się na nowe smaki. W końcu też pogodziłam się z chorobą. Jestem młodą, energiczną osobą z mnóstwem planów na przyszłość. Choroba nie może mnie powstrzymywać. Każdego dnia uczę się z nią żyć, podejmować odpowiedzialne decyzje i dbać o siebie najlepiej, jak potrafię.

Cukrzyca to jednak nie tylko codzienne pomiary i insulina. To także stała potrzeba dostępu do nowoczesnych rozwiązań, które dają poczucie bezpieczeństwa i pozwalają funkcjonować bardziej swobodnie. Dlatego proszę o wsparcie w moich zmaganiach z chorobą. Każdy gest życzliwości, każde udostępnienie i dobre słowo mają dla mnie ogromne znaczenie.

Marta