Ten wózek może poprawić komfort mojego życia! Pomóż mi!

Są takie momenty, kiedy człowiek próbuje uwierzyć, że jeszcze wszystko przed nim i wystarczy trochę więcej siły, wytrwałości i nadziei. A potem przychodzi dzień, który przypomina, jak kruche potrafi być poczucie niezależności…

Dziś stoję na początku kolejnej walki. Cichej, niepewnej, pełnej znaków zapytania. Rozpoczęłam starania o nowy wózek. Potrzebuję takiego, który będzie naprawdę dopasowany do mojego ciała, codzienności oraz ograniczeń, z którymi żyję od zawsze. Na razie nie znam odpowiedzi, ale wiem jedno... Może przyjść moment, w którym bez Waszej pomocy nie dam rady zrobić kolejnego kroku… Dlatego proszę, zanim pojawi się mur nie do przeskoczenia.

Moja historia nie zaczęła się wczoraj. Mózgowe porażenie czterokończynowe towarzyszy mi od urodzenia, jest wpisane w każdy dzień. Pamiętam siebie jako dziecko. Miałam wtedy słabe dłonie. Każda czynność wymagała wysiłku, którego inni nawet nie zauważali. A jednak wtedy było inaczej - nogi dawały więcej możliwości. Kule wystarczały, żeby iść przed siebie. Wierzyłam, że będzie lepiej.

Zdecydowałam się na operacje. Oddałam w ręce lekarzy wszystko, co miałam. Liczyłam na przełom i nowy początek. Zamiast tego przyszło coś, na co nie byłam gotowa. Każdy krok zaczął znikać. Równowaga, siła, pewność, wszystko powoli się oddalało. Codzienność wypełniły rehabilitacje, liczne konsultacje oraz godziny spędzone na salach.

Dzięki ludziom o wielkich sercach już raz otrzymałam wózek, który pozwolił mi wyjść z domu, dotrzeć tam, gdzie wcześniej było to niemożliwe. To było coś więcej niż sprzęt, to była namiastka normalności.

Niestety, ten rozdział zaczyna się zamykać. Wózek, z którego korzystam, coraz częściej zawodzi. Psuje się wtedy, gdy najbardziej go potrzebuję. Dlatego potrzebuję nowego wózka. Takiego, który nie zawiedzie w najważniejszym momencie. Takiego, który będzie dla mnie wsparciem, nie kolejnym źródłem lęku.

Nie chcę się poddać, dlatego zwracam się do Was z prośbą o pomoc. Każda wpłata to krok bliżej do mojego bezpieczeństwa. Dzięki Wam wciąż wierzę, że ta droga ma sens.

Marta