Stał się lekarzem, żeby pomagać – po wypadku sam potrzebuje Twojej pomocy❗️

Aktualizacje

• 7 lutego 2026

  Od wypadku minęły już dwa lata...

  Kochani! Bardzo dziękuję Wam za ciągłe wspieranie mnie pomimo braku mojego odzewu. Od mojego wypadku minęły już 2 lata, a wraz z wyjściem z ośrodka rehabilitacyjnego, nastąpiło zderzenie z rzeczywistością i moimi ograniczeniami. Samo szukanie dostosowanego mieszkania zajęło mi wiele miesięcy, nie wspominając już o ciągłej konieczności rehabilitacji na własną rękę, bym był w stanie pracować i jako tako „być w formie”.

  Udało mi się rozpocząć pracę jako rezydent psychiatrii i wytrwać na tym stanowisku już 5 miesięcy. Nie jest mi łatwo piastować tak poważne stanowisko z moimi schorzeniami (przykurcze kończyn, odleżyna) i przewlekłym zespołem bólowym, wynikającym z uszkodzenia rdzenia kręgowego. Każdy dzień jest dla mnie wyzwaniem: wstaję o 5:00, wracam po 15:00 i 10 godzin siedzę na wózku. Na szczęście w pracy dzięki pomocy innych, staram się zmienić pozycję, aby odleżyna na kości ogonowej nie pogorszyła się jeszcze bardziej.

  

  Po pracy muszę się położyć, następnie na krótką chwilę wstaję w celu odbycia czynności pielęgnacyjnych. Potem idę spać, aby móc wstać do pracy. Niestety ciągle jestem zależny od osób trzecich, a codziennie czynności nadal pochłaniają ogromne ilości czasu. Póki mam trochę sił, chcę rozwijać moją karierę zawodową, pomimo kosztów zdrowotnych.

  Obecne środki pieniężne uzyskane ze zbiórki są przeznaczone na rehabilitację ambulatoryjną, specjalistyczny transport, kupno ortopedycznego urządzenia do pionizacji, pokrycie wizyt lekarskich oraz zakup leków niezbędnych do życia. W mojej aktualnej codzienności nie zawsze mam siły i czas na rehabilitację, ale muszę ją kontynuować, aby móc żyć. Będę wdzięczny za wiarę w moje możliwości, chociaż czasem są ponad moje siły.

  Mateusz

• 9 czerwca 2025

  23 maja minął rok w ośrodku rehabilitacyjnym – bez Was nie dałbym rady!

  Wciąż nie potrafię się samodzielnie przesiadać, potrzebuję pomocy w higienie, ubieraniu się. Nie jestem w stanie samodzielnie wyjechać poza ośrodek, bo dzielą mnie przewyższenia, spadki, krawężniki lub zbyt ciężkie drzwi torują mi drogę.

  Udało mi się uzyskać dużo, ale wiem, że już do końca życia będę na wózku inwalidzkim, z pampersem, cewnikiem, niedowładem rąk i ze słabą stabilizacją tułowia, zależny od osób trzecich.

  

  Jednak nie poddam się, liczę, że w moim obecnym stanie będę jeszcze kiedyś szczęśliwy i spełnię się zawodowo. Mam nadzieję na względnie normalne życie po wyjściu z ośrodka.

  Jeśli się uda, to niebawem planuję podjąć pracę w zawodzie na terenie Małopolski i rehabilitować się już poza pobytem stałym w ośrodku rehabilitacyjnym. Dziękuję Wam za wsparcie i wiarę!

  Mateusz

  Czytaj dalej
• 11 kwietnia 2025

  Mogę już coraz więcej – dzięki Wam!

  Witajcie, Drodzy Darczyńcy!

  Chciałbym podzielić się z Wami najnowszymi wiadomościami z mojej codzienności oraz ewentualnej aktywizacji zawodowej.

  Od mojego wypadku minęło 490 dni. Jeszcze przed nim dostałem się na wymarzoną specjalizację z psychiatrii, ale miejsce po pewnym czasie przepadło. Nie ukrywam, że zwątpiłem w ponowną kwalifikację oraz zyskanie sprawności, która dawałaby mi chociaż cień szansy.

  

  Jeszcze przed ogłoszeniem list zastanawiałem się co, jeśli się nie dostanę ponownie; w jakiej dziedzinie szukać pracy? Udało mi się jednak przejść rekrutację! Wiem, że nie gwarantuje mi to rezydentury i będzie potrzebny szereg zgód od szpitala, oddziału macierzystego, lekarza medycyny pracy, konsultanta krajowego i wiele innych... To niejako zacieranie szlaków i domyślam się, że walka z wiatrakami, ale tak łatwo nie się nie poddam.

  Ponadto cały czas uczę się obsługi komputera oraz ręcznego pisania. Jeżdżę na wózku inwalidzkim, pokonując coraz dłuższe dystanse. Udało mi się pojechać do sklepu, zrobić zakupy oraz na miasto. Te najprostsze czynności i zmiana przestrzeni sprawiają mi najwięcej radości – nie jestem już całkowicie przykuty do łóżka.

  Dziękuję Wam za dotychczasowe wsparcie i wiarę.
  Z wyrazami wdzięczności,
  Mateusz

  Czytaj dalej