Trwa dramatyczna walka o życie młodej mamy❗️Potrzebna PILNA pomoc❗️

Aktualizacje

• 19 listopada 2025

  Ból jest nie do zniesienia... Ostatkiem sił proszę o Waszą pomoc❗️

  Po sześciu miesiącach udziału w badaniu mój organizm osiągnął granice wytrzymałości.

  Upadłam na samo dno — ból stał się nie do zniesienia, a utrata wagi doprowadziła mnie do miejsca, którego nigdy sobie nie wyobrażałam.

  

  Znów trafiłam do szpitala i teraz ponownie otrzymuję żywienie pozajelitowe w domu, z nadzieją, że pomoże mi odzyskać siły, podczas gdy szukamy kolejnej, najlepszej opcji leczenia. Ten etap jest niezwykle trudny, ale trzymam się nadziei tak mocno, jak potrafię.

  Dziękuję z całego serca za miłość, wsparcie i światło, którym mnie otaczacie. Znaczy to dla mnie więcej, niż jestem w stanie wyrazić słowami.

  Monica

• 1 września 2025

  Myślałam, że to koniec... Błagam Was o pomoc, o życie❗️

  To lato złamało mnie w sposób, którego nigdy się nie spodziewałam. Spędziłam prawie trzy tygodnie w szpitalu, balansując między życiem a śmiercią, pytając Boga, czy nadszedł już mój czas, aby odejść. Moje ciało gasło – straciłam 25% masy ciała, karmiona jedynie przez TPN, rozrywana bólem, którego nie sposób opisać słowami. Były chwile, w których naprawdę wierzyłam, że to koniec.

  A potem głos mojego synka. Każdego dnia patrzył w moje zmęczone oczy i pytał: „Mamusia, czy już lepiej? Czy wracamy do domu?” To właśnie jego miłość i niewinność odciągnęły mnie od krawędzi. Wiedziałam, że muszę walczyć, bez względu na cenę.

  

  W końcu zostałam wypisana do domu – słaba, na lekach przeciwbólowych – i czekałam na wyniki badań. Wydarzył się cud: perforacja sama się zagoiła i mogłam wrócić do udziału w badaniu klinicznym. To była iskierka nadziei.

  Każdy dzień pozostaje jednak walką. Budzę się i szukam w sobie siły, by podnieść się z łóżka, by być obecną dla mojego dziecka i męża.

  Monika

  Czytaj dalej
• 7 lipca 2025

  PILNE: Mój stan się pogorszył, jestem w szpitalu❗️Proszę o pomoc❗️

  Starałam się być silna. Udawałam, że wszystko jest w porządku, ale nie było. W końcu moje ciało się poddało – z bólu i wyczerpania.

  Zignorowałam sygnały, nie naciskałam lekarzy, choć czułam, że coś jest bardzo nie tak. I stało się – wylądowałam na ostrym dyżurze. Diagnoza: perforacja dwunastnicy.

  

  Jestem już tydzień w szpitalu, karmiona dożylnie. Mój udział w badaniu klinicznym został wstrzymany. Jeśli rak się rozprzestrzenił, będę musiała znowu szukać nowego leczenia.

  Jesteśmy z dala od domu, przerażeni, ale staramy się być dzielni – dla siebie, dla naszego synka, dla przyszłości.

  

  Dziękuję Wam z całego serca za modlitwy, miłość i wsparcie. Proszę – nie traćcie wiary. Ja też jej nie tracę. Walczę dalej. I będę walczyć, aż znajdę swoją drogę do zdrowia.

  Monika

  Czytaj dalej