W jednym momencie życie, które znała się skończyło. Pomóż odzyskać nadzieję na sprawną przyszłość!

Tragedię, która się wydarzyła trudno opisać słowami. Nie ma wyrażeń, które opiszą ten strach… W takich momentach nie ma znaczenia ile dziecko ma lat, właściwie wszystko inne przestaje być ważne. Pozostaje tylko jedna, najważniejsza kwestia: walka o życie, którego nie można stracić! 

Nic nie wskazywało nadchodzącego dramatu. Zaczęło się od bólu brzucha - uciążliwego i momentami paraliżującego, na który nie pomagało właściwie nic. Silne leki zawiodły, podobnie jak wszelkie sposoby proponowane przez lekarzy. W takich sytuacjach ciężko zachować spokój… 

Potworne cierpienie, które ciężko opisać trwało bardzo długo. Zbyt długo. Moja córka czekała na pomoc, a lekarze choć robili wszystko, co w ich mocy, nie byli w stanie znaleźć pomocy. Dopiero przeniesienie do innego szpitala pomogło w wykryciu przyczyny cierpienia - za dolegliwości odpowiedzialny był ropień, którego usunięcie wymagało natychmiastowej operacji. Wszystko działo się tak szybko! Nie zdążyłam jeszcze na dobre oswoić się z myślą o chorobie mojej córki, a chwilę później dostałam kolejny cios - tym razem jeszcze bardziej bolesny.. Po operacji doszło do zakażenia, a to spowodowało sepsę i doprowadziło do najgorszego - zatrzymania krążenia!

Moja córka walczyła o życie. Sztab lekarzy znów spieszył na pomoc, a ja mogłam tylko bezradnie wypowiadać ciche słowa modlitwy z nadzieją, że wydarzy się cud. Minuta oczekiwania na informację zdaje się trwać godzinami. Strach odbiera oddech i możliwość racjonalnego myślenia… A jednak dobra informacja nadeszła! Moja córka wygrała walkę o życie. Niestety, od tego momentu wciąż się nie obudziła. A ja każdego dnia czekam… 

Dla mnie i Moniki zaczął się zupełnie nowy etap. Wybudzenie to proces. Wymaga regularnej stymulacji mózgu do pracy i rehabilitacji, która pozwala wrócić po długim czasie spędzonym na szpitalnym łóżku.Chcę zapewnić mojej córce niezbędną opiekę i wsparcie specjalistów, ale koszty są porażające.

Kiedy wiara w cud to za mało, należy szukać pomocy gdzieś indzej - właśnie dlatego zwracam się o pomoc do ciebie, do ludzi, którym prześlesz mój apel. Proszę, pomóż mi ratować Monikę! Stoczyła tak ciężką walkę… Wierzę, że dzięki Tobie będzie mogła postawić kolejny krok, być może milowy, na naszej drodze. 

Tak bardzo za nią tęsknię! Oddałabym wszystko, by do nas wróciła! By była z nami nie tylko ciałem, ale też duchem. Usłyszeć jej głos, zobaczyć uśmiech - małe wielkie marzenia... Zrobię wszystko, by ją uratować. Sama jednak nie dam rady. Proszę, pomóż mi!

Wanda, mama