Monika Paprocka, 34 lata

W 2013 roku uległam wypadkowi komunikacyjnemu, który na zawsze odmienił mój świat. Częściowa utrata słuchu była pierwszym ciosem, z którym musiałam nauczyć się funkcjonować, odnajdując siebie w nowej rzeczywistości. Kiedy wydawało się, że los już wystarczająco mnie doświadczył, w 2022 roku usłyszałam diagnozę, stwardnienie rozsiane.

Zaczęło się od częstych, silnych bólów głowy oraz pogarszającego się wzroku - zapalenie nerwu wzrokowego, które stało się sygnałem, że w moim organizmie dzieje się coś poważnego. W chwilach zaostrzeń tracę siły, sprawność, możliwość normalnego funkcjonowania, a codzienność nagle staje się wyzwaniem. Obecnie jestem w trakcie leczenia nowoczesnym lekiem podawanym dożylnie co pół roku w ramach programu lekowego. Wcześniejsza terapia musiała zostać przerwana z powodu złej reakcji organizmu, dlatego każda zmiana wiązała się z niepewnością. Dziś mam nadzieję, że obecne leczenie zatrzyma postęp choroby oraz pozwoli mi jak najdłużej zachować samodzielność. Regularne wizyty kontrolne co trzy miesiące przypominają, że stwardnienie rozsiane towarzyszy mi każdego dnia. Na szczęście mam rodzinę, która daje mi wsparcie oraz siłę w trudniejszych momentach. Choroba pokazała mi, że nic nie jest ważniejsze jak zdrowie i nie odebrała woli walki o sprawność oraz godne życie.

Proszę o pomoc w gromadzeniu środków na dalsze leczenie, rehabilitację oraz codzienne funkcjonowanie. Każde wsparcie to dla mnie realna szansa na zatrzymanie postępu choroby oraz zachowanie niezależności mimo przeciwności.

Monika