Pomocy! Nie zdążę pomóc mojej córeczce. Teraz albo nigdy – operacja już w sierpniu!

Mam na imię Piotr i szukam pomocy dla najważniejszej osoby w moim życiu. Szukam ratunku, bo ona jest malutka i może liczyć tylko na mnie, bo kocham ją nad życie i dlatego że obiecałem, że będzie kiedyś taka sama jak inne dziewczynki. Za każdym razem, kiedy Nadia pokazuję lekarzowi swoją rączkę, ja zaciskam kciuki i łudzę się, że znajdzie ktoś jakieś rozwiązanie. Do tej pory się nie udało, choć byliśmy już niemal wszędzie. 

Dzieci uczą się liczyć na paluszkach, a Nadia na swoich może policzyć tylko do 7. Dopóki była malutka, jej rączka była moim zmartwieniem. Teraz jest już starsza, wie, że jej dłoń nie przypomina nawet normalnej ręki. Kiedy ktoś patrzy, stara się ją chować, a mi pęka serce, bo wiem, że wcale tak nie musi być. Teraz mam już pewność, bo rączkę mojej córki oglądał najlepszy specjalista na świecie, który leczy właśnie takie deformacje ortopedyczne.

Dr. Paley dał nam zielone światło, uznał, że z tej rączki da się jeszcze coś zrobić. Nadia może mieć 4 palce i normalne życie, jeśli mi uda się zdobyć ogromną kwotę pieniędzy.

Gdybym miał więcej czasu, poświęciłbym całe moje życie, by pomóc córeczce. Niestety, mam tylko dwa lata – nie zdążę zarobić na operację, bez której moje dziecko pozostanie inwalidą...

Niby to tylko ręka, ale trzeba odpowiedzieć sobie na pytanie, ile faktycznie znamy osób z taką deformacją jak Nadia. Jej rączka, jeśli nie uda się jej zoperować, zawsze będzie jej znakiem rozpoznawczym, takim, jakiego nie chce żadna dziewczyna na świecie. Co będzie, gdy pójdzie do szkoły, przecie dzieci bywają bezwzględne, a ona jest taka delikatna... Nie będę przy niej, kiedy będzie jej przykro, kiedy kolejny raz ktoś zrobi jej krzywdę, sprawi ból. Czy znajdzie w sobie dość siły, by nie żyć w cieniu wstydu?

Teraz rączka nie jest w pełni funkcjonalna, Nadia nie może normalnie się nią posługiwać, przedmioty po prostu wylatują, a córeczka płacze, bo chciałaby wyglądać tak jak jej koleżanki.

Wiem, że moja córeczka będzie kiedyś dorosła, że jej rączka będzie z roku na rok dla niej większym problemem. Bez operacji przeżyje życie, ciągle się wstydząc za to, jak wygląda, unikając wścibskich spojrzeń ludzi. Nie mam większego marzenia, niż to, by za kilka lat spojrzeć córeczce w oczy i powiedzieć, że zrobiłem wszystko by jej pomóc.
Teraz albo nigdy?

Mamy niepowtarzalną okazję, której nie mieli inni mali pacjenci. Dr. Paley przylatuje do Polski, gdzie zgodził się zoperować moje dziecko. Cena za jej normalne życie zmniejszyła się diametralnie, ale wciąż jest dla mnie za wysoka.

Doktor Paley poinformował mnie, iż pierwsza operacja może być wykonana w sierpniu tego roku, więc naprawdę nie jestem w stanie pokryć tak dużej sumy z własnych dochodów.
To straszna świadomość, która nie daje mi spać. Jeśli zostanę sam, na tym polu bitwy, nie uda mi się pomóc mojej córeczce. Nie zdołam zgromadzić tak wielkich pieniędzy do końca sierpnia. Proszę Was o pomoc. Moje marzenie to jej sprawna rączka, a jeśli Doktor odjedzie, być może nigdy nie zdołamy się z nim spotkać. Jeśli pomożecie mojej córeczce, będę najszczęśliwszym facetem na całym świecie! Proszę Was...

Tata