❗️Ojciec błaga o ratunek: "Żonie nie zdążyłem pomóc, teraz walczę o córeczkę...".

Nie ma słów, które opiszą to, co teraz czuje… Nie potrafię zebrać myśli, towarzyszą mi skrajne emocje. Strach, złość, niezrozumienie… I ta niemijająca tęsknota. Żonie nie dałem rady pomóc, teraz walczę o córeczkę. Walczę i błagam Cię o wsparcie.

Rok 2022 to najcięższy czas w życiu całej naszej rodziny. Wszystko zaczęło się z jego początkiem i dalej nie możemy w to uwierzyć. Najpierw wiadomość o chorobie mojej żony Magdaleny – zespół mielodysplastyczny i potrzebny pilny przeszczep szpiku kostnego. Litry wylanych łez i walkach o każdy dzień, by tylko zdążyć do przeszczepu. 

Razem z przeszczepem szpiku kostnego żony przyszła druga diagnoza – tym razem dla mojej córki: “Natalka ma białaczkę. Potrzebna jest pilna chemioterapia…”.

Nasz świat się zawalił, nie mogliśmy się otrząsnąć z tych krytycznych dla naszej rodziny sytuacji. I wtedy stało się to, czego baliśmy się najbardziej, ale do końca mieliśmy nadzieję, że nie nastąpi. 15 stycznia 2023 roku, w wyniku wystąpienia ostrej choroby przeciwko gospodarzowi po przeszczepie, zmarła moja ukochana żona Magda. Byliśmy razem 22 lata… Pół mojego życia. Jest tylko pustka, której nie da się zapełnić.

Czuję ogromną niesprawiedliwość. Chciałbym cofnąć czas, zmienić wszystko, jednak tak się po prostu nie da… Teraz muszę zrobić wszystko, by uratować moją córkę i zapewnić jej szczęśliwe i długie życie. Poza rakiem Natalia zmaga się także z depresją. Dlatego każdą wolną chwilę spędzam z nią. Staram się być najlepszym wsparciem, jakim tylko potrafię.

Lekarze widzą szansę na wyzdrowienie. Jednak choroba jest nieprzewidywalna. A ja nie mogę pozwolić, by coś mnie zaskoczyło tak jak w przypadku żony…

Leczenie onkologiczne, wzmacniające, rehabilitacja – to wszystko ogromne koszty, a muszę być przygotowywany na każdą okoliczność. Dlatego jestem tu i błagam Cię z całego serca o pomoc! 

Oprócz Natalki jest jeszcze mój syn, 7-letni Bartuś, któremu bardzo ciężko jest zrozumieć sytuację… Gdy ja czuwam przy szpitalnym łóżku córki, on siedzi w domu z babcią, która otacza go opieką. 

Jeśli jesteś tu i przeczytałeś mój apel, to błagam – pomóż. Ja nie proszę dla siebie, proszę dla mojej córki, która ma szansę żyć! 

Sławomir, tata