Chcę żyć dla mojej rodziny, ale wykańcza mnie choroba...

Lato - czas, w którym wielu razem z rodziną myślami ucieka w stronę urlopu. Planuje, wyczekuje i cieszy się ze zbliżającego się odpoczynku. Niestety, dla mnie początek lata okazał się najtrudniejszym okresem, z jakim kiedykolwiek przyszło mi się zmierzyć… Otrzymałam diagnozę, po której wszystko diametralnie się zmieniło…

Jestem mamą dwójki cudownych dzieci, 8-letniej córeczki i 5-letniego synka. Razem z mężem wiedliśmy spokojne i szczęśliwe życie. Na początku moim jedynym zmartwieniem był uraz kręgosłupa, który wydawał się niegroźny. Lekarze szybko wysnuli wnioski, że problem z opadającą prawą stopą jest wynikiem tego urazu. 

W badaniach obrazowych kręgosłupa stwierdzono jego przepuklinę. Z czasem jednak zniknęła, a mój stan zdrowia ciągle się pogarszał. W styczniu 2024 roku podobne objawy pojawiły się też w lewej stopie. 

Nadszedł czerwiec. Wtedy, podczas jednego z badań, cały mój świat stanął do góry nogami. Usłyszałam już pełną diagnozę - stwardnienie zanikowe boczne (SLA). Mimo różnych opinii lekarzy malały nadzieje na inny werdykt...

Choroba jest bezlitosna, a z czasem prowadzi do paraliżu ciała, w tym organów odpowiedzialnych za przełykanie i oddychanie. Jej przyczyny nie są do końca zbadane, objawia się osłabieniem oraz zanikiem mięśni. SLA rozwija się szybko, a skutecznego leku nie ma. Możemy jedynie starać się opóźnić jej postępy. Większość pacjentów odchodzi w ciągu 3-5 lat od diagnozy. Zderzenie z taką rzeczywistością jest szokujące i zmienia życie całej rodziny.

Ta choroba wkradła się w moje życie zupełnie niepostrzeżenie i zmieniła wszystko. Każdy dzień to męcząca walka, ale nie poddam się. Wierzę, że odpowiednie leczenie oraz rehabilitacja mogą poprawić jakość mojego życia, a także spowolnić postęp choroby. Chciałabym również spróbować wielu terapii w tym terapii komórkami macierzystymi, ale te wiążą się z ogromnymi kosztami. 

Dlatego zwracam się do Was z prośbą o pomoc. Każda wpłata, nawet najmniejsza, to krok w stronę lepszego jutra dla mnie i mojej rodziny. To nadzieja na więcej wspólnych chwil, na uśmiech moich dzieci, na życie bez bólu oraz strachu. 

Natalia z rodziną