Kocham Cię mamo❗️Musisz dla mnie żyć!

Ta historia dzieje się na oczach mojego 4-letniego synka, który zasłużył na to, by mieć mamę. Ja zasłużyłam na to, żeby przy nim być. Taką miałam nadzieję. Teraz chcą mi to zabrać. Lekarze w Polsce rozkładają ręce, ale w Europie są terapie, które mogą mnie uratować. Błagam Was, bo mam dla kogo żyć!

Tak bardzo się bałam...

Październik 2021 roku, wyczuwam na swoim brzuchu guza. Dwa miesiące później, gdy wszyscy dookoła czują magię świąt, ja czuję strach. Guzek jest już guzem, z 9×8 cm rośnie do 17×10 cm. Konsultacje, badania, zmienne diagnozy. Ciągły niepokój, plus ogromny ból. Ból, który przykuł mnie do łóżka. Grudzień, szpital hematologiczny, diagnoza: agresywny chłoniak z komórek B, nieziarniczy. Rozpoczynamy walkę, walkę o tyle trudniejszą, że z uwzględnieniem choroby, która towarzyszy mi od 20 lat – wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, choroby, która najprawdopodobniej doprowadziła do powstania guza.

Onkologiczny sprint!

Rozpoczynamy od agresywnej chemii, jest dobrze, wpływ pozytywny, guz w przeciągu tygodnia maleje do 7x5cm. Ogromna radość, wielkie pokłady nadziei niestety na chwilę. Wyniki krwi są złe, podana chemia wpływa na moje chore jelita, nie jestem w stanie jeść…, włączamy karmienie pozajelitowe, przetaczamy krew wielokrotnie.

Nadzieja topnieje, jak śnieg, który widzę tylko zza szpitalnego okna. Nie mam siły wstać z łóżka. Fizycznie i psychicznie jestem krucha jak lód. Otoczona innymi pacjentami, widząca ból a nawet śmierć. Od 3 miesięcy zamknięta na szpitalnym oddziale, bez kontaktu z synem, mężem, rodziną i przyjaciółmi. Święta, sylwester, walentynki… Może tym razem się uda zobaczyć bliskich. Nie, jeszcze nie teraz…

Muszę normalnie jeść, musimy odciążyć jelita. Chirurdzy podejmują decyzję o tymczasowym wyłonieniu stomii. To dobra decyzja, znów mam apetyt. Więcej sił do dalszej walki. Cały czas podajemy chemię. Kolejna przeszkoda. COVID-19. Zmieniamy szpital, pauzujemy chemioterapię, walczymy z wirusem. Gdy tylko wygramy tę turę, wracam do szpitala hematologicznego. Nikt nie wie na jak długo.

Muszę zapłacić, by żyć!

Nigdy nie pomyślałbym, że będę musiała prosić o wsparcie. Mam ogromną wolę walki, tak wiele marzeń, tak wiele wizji wspólnych chwil z synkiem i mężem. Do ich realizacji potrzebuję Waszej pomocy. Koszty leczenia i dojazdów są wysokie a obecnie jedną osobą, która zapewnia nam byt jest mój mąż, który dodatkowo łączy pracę z obowiązkiem opieki nad naszym 4-letnim synkiem.

Obecnie w Olsztynie w szpitalu nie mają pomysłu na dalsze leczenie, ale ja nie poddam się! Muszę żyć, bo mam dla kogo. Jest szansa za granicą, ale muszę za tę szansę zapłacić!

Ostatnio mama jednego małego wojownika napisała mi bardzo ważne słowa: „Złóż zbroję dopiero wtedy, gdy ostatni ośrodek na świecie potwierdzi, że to już jest koniec. Daj sobie szansę na życie, daj sobie szansę na to, by uczestniczyć w życiu swojego syna(…) Jesteś Wojowniczką!”
Nie zamierzam jeszcze składać zbroi, chce walczyć do końca! JESTEM WOJOWNICZKĄ!