Nie mogę patrzeć, jak mój synek cierpi! Pomocy!

Nasza walka o zdrowie i życie Natanielka zaczęła się w dniu jego narodzin wiele lat temu. Przyszedł na świat malutki jak kruszynka – ważył zaledwie 1580 gramów... Przed narodzinami gubił tętno, dlatego poród odbył się nagle, przez cesarskie cięcie. Bardzo bałam się, że synek tego nie przeżyje. W mojej pamięci na zawsze pozostaną słowa: „Niech pani pocałuje synka, zabieramy go na OIOM”. 

Kiedy w końcu mogłam Natanielka odebrać ze szpitala, nie wiedziałam, z jaką jeszcze walką przyjdzie się nam zmierzyć i ile będzie musiał wycierpieć. Diagnozy sypały się jedna za drugą. Od początku żyliśmy na spakowanych walizkach, trafiając ze szpitala do szpitala, z oddziału na oddział.

Pierwszą diagnozą była padaczka lekooporna, potem autyzm. Następnie dochodziły kolejne diagnozy: astma, hipoglikemia, niemiarowość zatokowa serca, ataksja móżdżkowa, Mózgowe Porażenie Dziecięce, encefalopatia, małopłytkowość, reumatoidalne zapalenie stawów, wada wzroku, słuchu... Aż w końcu profesor w Warszawie wykrył uszkodzony gen EVL. Okazało się, że Natanielek jest jedynym dzieckiem na świecie z tą mutacją genetyczną. 

Synek w swoim życiu przeszedł 4 razy sepsę, kilka razy walczył o życie w szpitalu, a rokowania były bardzo słabe. Nataniel nie miał mówić, chodzić, siedzieć... Miał być dzieckiem leżącym i całkowicie zależnym ode mnie. 

Ostatni pobyt w szpitalu podciął nam skrzydła. Wtedy Natanielek przeszedł mykoplazmę i przestał chodzić. To był chyba najgorszy cios dla nas, a szczególnie dla Natanielka, bo powiedział wtedy słowa, które rozdarły mi serce: „Mamusiu, ja już nic nie mogę”. Łzy mimowolnie wypłynęły z naszych oczu, a ja obiecałam synkowi, że zrobię wszystko, żeby mógł znowu stanąć na nóżkach!

Dzięki ofiarności wielu osób udało się nam wyjechać na turnus zdrowotno-rehabilitacjny. Tam Natanielek odzyskał wiarę w swoje możliwości i zaczął się znowu poruszać na własnych nóżkach! Ale jeszcze długa droga przed nami, żeby synek mógł wrócić do sprawności.

Nataniel potrzebuje intensywnej rehabilitacji i kolejnych turnusów rehabilitacyjnych. Niestety, mimo że daję z siebie wszystko, żeby stan zdrowia synka się poprawił, to nie jestem w stanie tych kosztów udźwignąć sama. Ostatnio niestety i ja podupadłam na zdrowiu.

Dlatego zwracam się z ogromną prośbą o pomoc w tej ciężkiej i nierównej walce o zdrowie Natanielka. Błagam Was, nie zostawiajcie nas. Tylko w Was nasza nadzieja na lepsze jutro, na życie bez bólu, który niejednokrotnie łamie nasze serca. Z góry dziękujemy za każdą okazaną pomoc.

Mama Natanielka, Justyna