Jestem coraz starszy, brakuje mi już sił… Co będzie z Nicole, gdy mnie zabraknie? Pomóż❗️

Mam ponad 70 lat i coraz mniej sił… Co będzie z moją córką, gdy mnie zabraknie? Byłoby inaczej, gdyby była samodzielna, niezależna. Ale Nicole jest osobą leżącą – nie widzi, nie słyszy, nie mówi, nie porusza się samodzielnie. Proszę, przeczytaj naszą historię!

W 2005 roku czekaliśmy na naszą małą córeczkę i nie mogliśmy się doczekać, kiedy pojawi się na świecie. Ale nic nie wskazywało na to, że urodzi się tak wcześnie! To był dopiero 26. tydzień ciąży, gdy Monice nagle odeszły wody. Kiedy trafiliśmy do szpitala, sądziłem, że już będzie dobrze, że moje dziewczyny są w dobrych rękach… Niestety, okazało się, że życie Nicole i Moniki było zagrożone!

Moja córka nie oddychała. Zaczęli ją reanimować i cudem, po 1,5 godziny, przywrócili oddech. Do domu wyszliśmy po czterech miesiącach, a przyszłość była wielką niewiadomą. Pewnego dnia Monika zauważyła, że nasza córeczka w ogóle nie wodzi wzrokiem… Okazało się, że Nicole jest niewidoma z powodu retinopatii wcześniaczej. Pierwotnie lekarze planowali zabieg amputacji oczu, ale nie mogłem się na to zgodzić, szukałem ratunku wszędzie. Trafiliśmy do szpitala w Niemczech. Tam oczy Nicole zostały uratowane! Córka przeszła aż 3 operacje przyklejenia siatkówki.

Niestety, gdy Nicole miała 6 lat, jej mama zachorowała na raka. Choroba w kilka miesięcy odebrała jej życie, a ja zostałem z córką sam. Każdego dnia walczymy razem o najmniejszy postęp. Nicole ma niedowład spastyczny czterokończynowy, ma też porażenie mózgowe. Nie chodzi sama, nie mówi, ale mimo to jest niezwykle radosna. Uśmiecha się najpiękniej i jest dla mnie całym światem. 

Wasza pomoc sprawiła, że udało się zakupić dla Nicole łóżko do rehabilitacji oraz specjalny fotel do masażu. Dzięki tym urządzeniom córka jest teraz w dużo lepszej kondycji fizycznej. Dziś stanęliśmy jednak przed kolejnym wyzwaniem – aby córka nie była zamknięta w czterech ścianach mieszkania, musimy zamontować windę do wózka. Ja niedługo nie będę w stanie jej już nosić – choć nie waży wiele, to porażenie ciała i spastyka sprawiają, że samodzielne przenoszenie jej staje się niebezpieczne. Każdego dnia boję się, że to ostatni raz, gdy wychodzimy wspólnie na zewnątrz... 

Wasza pomoc to dla nas jedyna nadzieja. Razem z Nicole mamy na co dzień tylko siebie... Będę z całego serca wdzięczny za każde wsparcie, które pozwoli mi zapewnić córce jak największy komfort i bezpieczeństwo!

Jerzy, tata Nicole