Nie pomijaj, daj mi szansę.

Czy zatrzymasz się i pomożesz mi uratować moje dziecko?

Piszę to jako matka, która patrzy, jak jej dziecko gaśnie. Każdego dnia widzę, jak choroba odbiera mojemu synkowi siłę, ruch, dzieciństwo… Duchenne – DMD – nie czeka. Ona niszczy mięśnie, dzień po dniu, bez litości.

Nie mamy już czasu.

Jeszcze niedawno biegał. Śmiał się. Teraz każdy krok to wysiłek, każdy poranek to strach – czy dziś będzie gorzej? Lekarze nie mają dla mnie dobrych wiadomości. Jest tylko jedna szansa… terapia, która może zatrzymać tę chorobę. Ale jej koszt jest poza naszym zasięgiem.

Błagam Was… jako matka, która zrobi wszystko, żeby uratować swoje dziecko.

Nie proszę o wiele od jednej osoby. Proszę o nadzieję od wielu serc. Każda złotówka, każde udostępnienie – to dla nas więcej czasu. Więcej oddechów. Więcej chwil, w których mogę go przytulić.

Bo ja nie jestem gotowa go stracić. On nie jest gotowy odejść.

Jeśli możesz – pomóż. Jeśli nie możesz – udostępnij.

Czas nam się kończy…