Nikol Brusenska, 8 lat

Do drugiego roku życia Nikol rozwijała się prawidłowo. Może nie układała jeszcze długich zdań, ale bez problemu wymawiała pojedyńcze słowa. Mieściła się w normach wiekowych.

Po drugim roku nastąpiła zmiana. Córka zaczęła cofać się w rozwoju. Przestała mówić, nie reagowała już na swoje imię. Stała się wycofana, jakby odsunęła się od wszystkich. Zamknęła się w sobie, zaczęła żyć we własnym świecie. 

Zdiagnozowano u niej autyzm, i od tamtej chwili nasze życie to nieustanna walka o każdy, nawet najmniejszy postęp. Rehabilitacja, terapie, lekarze stały się naszą codziennością.

Przez dwa lata z rzędu poradnia pedagogiczno-psychologiczna decydowała o odroczeniu pójścia córki do pierwszej klasy. Choć było to trudne, wiedziałam, że musimy dać jej czas -  i dużo wsparcia.

Dziś widzę światełko w tunelu. Wróciła mowa, Nikolka nawet próbuje budować długie zdania.

Zdarza jej się pomylić, przekręcić coś, ale to i tak jest ogromnym krokiem naprzód. Także córka rozumie polecenia, jest spokojniejsza i coraz lepiej radzi sobie z emocjami.

Żeby wciąż iść do przodu, Nikolka potrzebuje leków, terapii i stałej rehabilitacji.

Z całego serca proszę o pomoc, bym mogła dalej walczyć o samodzielną i szczęśliwą przyszłość mojej córki.

Kateryna, mama Nikol