„Co będzie, gdy mnie zabraknie?” – Mama prosi o pomoc dla Nikoli!

Po porodzie dowiedzieliśmy się, że Nikola ma Zespół Downa. Zmieniło się całe nasze życie. Musiałam się absolutnie podporządkować pod dziecko. Wykonywałam po 4 różne masaże ciała i twarzy, żeby Nikola była silna i sprawna. Musiałam uczyć ją wszystkich podstawowych rzeczy – chociażby do czego służą jej ręce i nogi, że przy upadku, może wyciągnąć dłonie, a nie lecieć na twarz. 

Nikola ma wiele problemów w codziennym życiu przez swoją niepełnosprawność. Nie będzie nigdy w pełni samodzielna, zawsze będzie potrzebowała mojej opieki. Najbardziej przeraża mnie jednak myśl, że umrę szybciej od niej. Co wtedy z nią będzie? Kto się nią zajmie? Co prawda Nikola ma młodszego brata i siostrę. Nie chcę obarczać takim obowiązkiem młodszego rodzeństwa, ale w głębi serca mam nadzieję, że nie zostawią jej samej. Staram się ich wszystkich wychować jak najlepiej. 

Nikola od urodzenia jest pod opieką wielu specjalistów. Kardiologa, ponieważ ma wadę serca, którą za rok będziemy niestety musieli operować. Regularnie jeździmy do neurologa, audiologia. Nikola nie słyszy kompletnie na prawe ucho i konieczny jest zakup aparatów słuchowych. Ma też wadę wzroku i astygmatyzm. Odwiedzamy też endokrynologa ze względu na niedoczynność tarczycy, ortopedę, logopedę, fizjoterapeutę, psychologa.

Jesteśmy szczęśliwą rodziną, nie brakuje nam na chleb, wybudowaliśmy nawet dom, żeby dzieci miały schronienie i swoje miejsce na ziemi. Niestety ceny drastycznie idą do góry,  więc przyszedł moment, że jestem zmuszona prosić o wsparcie. 

Nikola potrzebuje stałego leczenia i rehabilitacji. Staram się regularnie jeździć z córką na turnusy logopedyczne i rehabilitacyjne. Mamy założone subkonto i z 1,5% udaje nam się uzbierać niewielkie kwoty, które przeznaczam w całości na to, aby dołożyć do takiego turnusu. W tym roku uzbieraliśmy 3 tys., jednak turnus logopedyczny kosztuje 8 tys., a rehabilitacyjny w granicach 10 tysięcy złotych. Ciężko mi uzbierać taką kwotę, a nie chce przerywać leczenia Nikoli, ponieważ widzę, jak ogromne postępy wykonuje po takim turnusie, a marzę przecież o tym, żeby Nikola była samodzielna. 

Zmagamy się również z alergią pokarmową i okropnym łysieniem plackowatym, które też pochłania ogromne kwoty. Mimo to walczę o każdy włos na głowie Nikoli. Jeśli ktoś by chciał nas wspomóc będę dozgonnie wdzięczna. Jestem osobą, która bardzo lubi pomagać kompletnie bezinteresownie. Udzielam się, gdzie mogę mimo ogromu obowiązków – wychodzę z założenia, że dobro wraca i mam nadzieję, że i w moim przypadku tak będzie.

Alicja, mama Nikoli