Nie odkładać marzeń, a odłożyć na marzenia

Tego dnia pogoda zdecydowanie nie sprzyjała. Chmury nie zapowiadały lekkiego wiosennego deszczu. Wiatr był bardzo silny, zbierało się na silną ulewę. Poszliśmy z kolegą do garażu. Skończyliśmy pracę, więc postanowiliśmy wszystko zamknąć na klucz. Kiedy podeszliśmy do bramy, zauważyłem, że nagle z całą siłą zaczęła opadać w dół. Podbiegłem, chcąc uratować kolegę, który pochylony, nie widział co się nad nim dzieje.  Ochroniłem go przed silnym uderzeniem. Podtrzymałem ciężką konstrukcję i usłyszałem przerażający dźwięk. Dźwięk, który jak echo słyszę w mojej głowie. To kość, a dokładniej łąkotka, która mocno chrupnęła, odrywając się od kolana. 

Od połowy kwietnia, ból odczuwam każdego dnia. Kule są teraz nieodłącznym elementem mojej codzienności. Czeka mnie operacja usunięcia torbieli oraz przymocowania fragmentu łąkotki, który oderwał się i blokuje możliwość wyprostowania i zginania nogi. Niestety, zabieg nie jest refundowany przez NFZ. Muszę uzbierać potrzebną kwotę, by móc poznać planowany termin zabiegu. Pocieszające są słowa lekarza, który powiedział, że gdy tylko uzbieram środki, oczekiwanie na operację może potrwać tydzień lub dwa. Cieszę się, że nie jest to odległy termin, jednak najbardziej przeraża mnie myśl, że odkładanie oszczędności może trwać miesiącami. 

Marzę o powrocie do pełnej sprawności. Od najmłodszych lat sport to moja pasja. Kiedy chodziłem do szkoły policyjno - wojskowej, po zajęciach chodziłem na siłownię. Następnie w moim życiu pojawił się kick-boxing. To wspaniała dyscyplina, która pozwala oderwać się od rzeczywistości. Kiedy na sali zostaję tylko ja i worek treningowy, cały stres, który nagromadził się przez wszystkie dni, tak po prostu mija. Sport jest wspaniały. Od niedawna próbuje swoich sił także w jiu-jitsu. Szkoda, że nie mogłem zagłębić się bardziej w tę dyscyplinę, ponieważ dokładnie od 20 kwietnia moje kolano nie pozwala mi na żadną aktywność. 

Będąc dzieckiem, marzyłem, by być policjantem lub strażakiem. Teraz moją przyszłość wiążę ze strażą graniczną. Myślałem też o rozpoczęciu studiów. Wierzę, że uda mi się zrealizować wszystkie moje plany i marzenia, ponieważ lekarz powiedział, że są duże szanse, bym mógł wrócić do sportu. Mam nadzieję, że właśnie tak będzie. Że po intensywnej rehabilitacji, szybko wrócę do pasji, pracy i realizacji moich planów.

W tym roku skończyłem 21 lat. Pracuję w służbie drogowej i dbam, by na ulicy panowało bezpieczeństwo. Uwielbiam moją pracę, jednak obecnie nie mogę jej wykonywać. Nie jestem w stanie zarobić na operację sam. Proszę, pomóż mi “naprawić” kolano i wrócić do aktywnego życia. Bez Twojego wsparcia mogę nie dać rady!

Nikolas