By czuć się wolną, mimo niepełnosprawności

Nasza historia jest tak bardzo podobna do tych, które można przeczytać na tym portalu, jednak dla nas wyjątkową, bo dotyczy naszej córeczki. Nic tak bardzo nie boli, jak świadomość, że los najbardziej krzywdzi tych niewinnych i bezbronnych, że krzywdzi dziecko... Nasza Ola ma przed sobą siódme urodzinki, a my wciąż drżymy z obawy przed tym, co przyniesie przyszłość. Nasza córeczka od urodzenia zmaga się z dziecięcym porażeniem mózgowym czterokończynowym. Pamiętamy dzień, w którym po raz pierwszy mogliśmy ją zobaczyć, mogliśmy przytulić i powiedzieć, że zrobimy wszystko, co w naszej mocy, by była zdrowym i szczęśliwym dzieckiem. To z tej obietnicy musimy się wywiązać, jak z żadnej innej. 

Nasza córeczka nie chodzi. Porusza się dzięki wózkowi aktywnemu, który dziś jest już dla niej za mały. Choroba jest jak mur, którego nie jesteśmy w stanie zburzyć. Możemy starać się go ominąć, jednak to nie sprawi, że Ola wyzdrowieje. Nasza codzienność to przede wszystkim rehabilitacja. Żmudna praca, która jest konieczna, by córeczka była w jak najlepszym stanie zdrowia. 

Zarówno rehabilitację, jak i zakup niezbędnego sprzętu medycznego finansujemy sami, jednak zakup nowego wózka przekracza nasze możliwości finansowe. Ola musi wiedzieć, że dla niej zrobimy wszystko, będziemy prosić o pomoc każdego, kto razem z nami sprawi, że jej życie będzie lepsze. 

Każda złotówka przybliża nas, a przede wszystkim naszą Olę do nowego wózka aktywnego, dlatego tak bardzo prosimy o pomoc!

Aneta i Andrzej, rodzice