Walczymy, by Olek w końcu nie CIERPIAŁ! Pomożesz?

Dziękujemy za dotychczasową pomoc, to wiele dla nas znaczy! Niestety, nadal Was potrzebujemy. Tym razem jeszcze poważniej...

Nasza historia:

Tamten dzień już zawsze będę wspominać z drżącym głosem i łzami w oczach. Dzień, który powinien być tym najszczęśliwszym, dla mnie zawsze będzie kojarzyć się z ogromnym strachem. W czasie porodu u mojego synka doszło do dużego niedotlenienia. Pierwszy miesiąc życia, zamiast w czułych objęciach mamy, spędził na szpitalnym OIOM-e... 

Od tamtego czasu minęło kilka lat. Wygraliśmy najważniejszą walkę o życie. Wciąż jednak trwa nieustająca walka o zdrowie Olusia – niedotlenienie pociągnęło za sobą bardzo poważne konsekwencje... Olek w sierpniu skończył 6 lat, ale nadal nie siedzi samodzielnie, ma problemy z trzymaniem głowy i kontrolą swoich rąk czy nóg, a o chodzeniu nawet nie mamy co marzyć. Intelektualnie rozwija się bardzo dobrze.

W jego sześcioletnim życiu nie było jeszcze roku bez pobytu w szpitalu. Olek jest karmiony przez gastrostomię, a w 2020 roku dostał pierwszego napadu padaczki. Jego małe, niewinne ciało musi znosić na co dzień ból związany z przykurczami i wzmożonym napięciem mięśniowym.

Olek nie zna w swoim życiu nic innego poza rehabilitacją, której jest poddawany od pierwszych miesięcy swojego życia. Niestety wzmożone napięcie mięśniowe robi ogromne szkody w organizmie Olusia. Musimy się w tym momencie mierzyć z podwichnięciem stawów biodrowych. Operacja w ramach NFZ na pewno odpada, bo to wiąże się z gipsowaniem Olka od pasa w dół na ponad 3 miesiące. Nie możemy tego zrobić, chociażby ze względu na jego napady padaczkowe. 

Dopiero lekarze z Instytutu dali nam alternatywę i stwierdzili, że tak skomplikowana i bolesna operacja bioder nie jest jeszcze konieczna. Dopóki kości biodrowe Olka są jeszcze w dobrym stanie, możemy przeprowadzić operację Hemiepiefizjodezy.

Niestety... Koszty operacji przewyższają nasze możliwości. Stan Olka nie pozwala mi na podjęcie pracy. A tata Olka pracuje tak dużo, że praktycznie się z nim mijamy. To nadal za mało... Dlatego jesteśmy zmuszeni prosić o pomoc, aby pokryć koszty operacji, botuliny, turnusu pooperacyjnego i długiego pobytu w Warszawie. 

Koszty są ogromne, a czas na zebranie pieniędzy krótki. Proszę o pomoc, muszę zrobić, co się da, by uratować moje dziecko przed bólem!

Mama