By życie Olka nie było jego udręką! Sprawmy, by cud był tylko kwestią czasu

Katastrofa rozegrała się na samym początku. Wszystko trwało może tyle, co dwa mrugnięcia okiem, pomoc przyszła za późno, zabrakło kilka sekund, by dzisiaj nie było żadnych problemów. Olek ma dzisiaj 1,5 roku, nie siedzi, bardzo źle widzi, nie może prosto utrzymać główki. Rodzice każdego dnia dziękują, e go mają. Jest ich ukochanym synkiem, dla którego zrobią wszystko. Los sprawił, że muszą kochać go bardziej niż zdrowe dziecko. Wszystko zależy od nich, bo jeśli oni odpuszczą, życie Olka w przyszłości będzie tylko udręką.

Na nic już się zdadzą wspomnienia tamtych chwil, na nic pytania, kto zawinił. Olek urodził się w ciężkiej zamartwicy, po porodzie był reanimowany, nie oddychał. Tlen nie dotarł na czas, a mózg bez tlenu umiera. Właśnie tak się stało – w wyniku silnego niedotlenienia doszło do porażenia mózgowego, z którym przyjdzie żyć Olkowi do samego końca…

U chłopca zdiagnozowano padaczkę lekooporną zespół West'a, korowe uszkodzenie wzroku, które objawiało się brakiem koncentracji wzroku na osobach czy przedmiotach, a także wykryto astygmatyzm oraz dalekowidztwo. Oluś ma słabą obręcz barkową, porażenie 4 kończynowe i dość dużą spastykę w rączkach, jest rehabilitowany od piątego miesiąca życia.

Tak przebiega walka o przyszły rok i wszystkie następne, tak muszą walczyć, by nie zostawić swojego dziecka zupełnie bezbronnego. Tyle możemy dla niego zrobić – pozwolić mu gonić rówieśników, nauczyć podstawowych rzeczy, nie spisywać na straty…

Dla taty Olka, jego syn to cud – tak o nim opowiada:
“Mamy niesamowite szczęście, bo mamy naszego syneczka. Długa droga była przed nami, aby zdobyć ten nasz największy skarb. Po latach starań i licznych niepowodzeń zaczęliśmy tracić nadzieję, że kiedykolwiek będzie nam dane zostać rodzicami. Jednak stał się cud. Dla nas najpiękniejszy na świecie.

Ta ciąża była dla nas najwspanialszym przeżyciem. Pamiętam dzień, w którym dowiedzieliśmy się, że będziemy mieli syna, pamiętam, jak wybieraliśmy mu imię, jak w myślach układaliśmy całe scenariusze. Byliśmy szczęśliwi, aż do dnia porodu…

Komplikacje przy porodzie, niedotlenienie zamartwica i tylko jeden maleńki punkcik w 10-stopniowej skali Apgar.
Rodzice zdrowych dzieci cieszą się z tego, jak te obracają się na brzuszek, siadają, robią pierwsze kroki. Dla nas szczęście to chwila, w której po kilku miesiącach rehabilitacji wzroku Olek skupi swoje oczy na jakimś przedmiocie. Dla nas szczęście to każdy jego ruch, uśmiech, obniżyliśmy wymagania, ale daliśmy mu 3 razy więcej miłości...

Wiedzieliśmy, że Olek może nigdy nie być samodzielny, że nasze życie będzie inne, ale nie zabrało to szczęścia, jakie poczuliśmy, gdy po 4 miesiącach zabieraliśmy go ze szpitala do domu…

W jednej chwili płakaliśmy przerażenie, co to będzie w przyszłości, a jednocześnie cieszyliśmy się, że wreszcie samodzielnie uda się coś zrobić…
Na forum rodziców dzieci chorych na padaczkę i porażenie mózgowe dowiedziałem się o terapii komórkami macierzystymi prowadzonej przez międzynarodową firmę Beike Biotechnology w Bangkoku- mówi tata Daniel.

Leczenie jest kompleksowe i zawiera 8 iniekcji niemrożonych komórek macierzystych (300 mln), podanych do rdzenia kręgowego i dożylnie, podanie czynnika wzrostu nerwu wraz z terapiami wspomagającymi, których w Polsce nie stosuje się. Olek jeszcze samodzielnie nie siedzi, główka opada do dołu i ma osłabioną obręcz barkową, ale są duże szanse, że po terapii ich usiądzie samodzielnie, poprawi się motoryka i może wkrótce postawi swój pierwszy krok. Jest tylko jeden problem. Pieniądze, a raczej ich brak. Rehabilitacja pochłania lwią część ich budżetu. Nie stać ich na terapię. I długo bili się z myślami co zrobić. Ale podkreślają, że kiedy chodzi o życie własnego dziecka, wszystkie niuanse schodzą na dalszy plan.

Prosimy was o wsparcie, ponieważ koszty terapii są dla nas ogromne – 35 tys. dolarów, co w naszej sytuacji finansowej przekracza nawet nasze wyobrażenia. Wierzymy, że uda nam się zebrać tę kwotę, aby Oluś miał szanse na lepszą jakość życia i rozwój, który jest przecież możliwy. Wierzymy że uda się cofnąć czas, że przyjdzie dzień kiedy spojrzymy mu głęboko w oczy i powiemy zgodnie – było warto synku...