Okrutna choroba odbiera nam córeczkę❗️ Błagamy o pomoc!

Aktualizacje

• 8 września 2026

  Ruszam na szczyt, jako tata, z jedną myślą w głowie: Ola❗️Pomóż mi ocalić moją ukochaną małą córeczkę!

  Jest wrzesień... Moja mała Olusia powinna założyć plecak i z dumą pójść do pierwszej klasy… Powinna poznawać nowych kolegów, uczyć się pierwszych literek, a po lekcjach wracać do domu z uśmiechem na twarzy i opowiadać, jak minął jej dzień. Ale jej życie potoczyło się w zupełnie inny, okrutny sposób....

  Olusia urodziła się jako zdrowa, śliczna dziewczynka. Wszystko się zmieniło, gdy miała 2 lata. Wtedy zaatakował ją zespół Retta. Choroba dzień po dniu zaczęła odbierać jej mowę, zdobyte dotąd umiejętności i sprawność. Pojawiły się napady padaczkowe, ogromna nerwowość i nadpobudliwość. Zespół Retta jest podstępny, postępujący i całkowicie nieprzewidywalny. Nie wiemy, co może odebrać naszej córeczce jutro...

  Dlatego z całych sił walczymy o DZISIAJ. O to, by zachowała jak najdłużej to, co jeszcze potrafi. By zatrzymać kolejne pogorszenie, spowolnić postęp choroby i dać jej leczenie. Nie chcemy i nie możemy czekać, bo czas nie jest naszym sprzymierzeńcem.

  

  11 września stanę pod Rysami i ruszę na szczyt. Jako tata. Z jedną, jedyną myślą w głowie: Ola. Bo największą górą, jaką mam dziś do pokonania, nie jest żaden tatrzański szczyt. To potężna ściana, jaką stawia przed nami choroba, i pieniądze, których wciąż bardzo potrzebujemy na leczenie mojej córeczki.

  Mamy już ponad 2 700 000 zł. To ogromna kwota i z całego serca dziękuję za każdą dotychczasową wpłatę. Ale cel wciąż jest daleko, a czas bezlitośnie ucieka. 

  Sam nie dam rady. Dlatego dziś proszę Was naprawdę mocno: Jeśli możesz - wpłać, proszę. Nie odkładaj tego na później. Jeśli nie możesz wpłacić - udostępnij zbiórkę Oli. Jeśli możesz zrobić jedno i drugie - będziemy z żoną ogromnie wdzięczni.

  Każda wpłata ma znaczenie. Nawet ta najmniejsza. Każde udostępnienie to szansa, że dotrzemy do kolejnych dobrych serc, które pochylą się nad przyszłością Oleńki. Potrzebujemy Was TERAZ. Nie jutro. Nie kiedyś.

  Pomóż mi ocalić córeczkę i dać Olusi szansę, na którą tak bardzo zasługuje...

• 24 sierpnia 2026

  Moja córeczka może zniknąć na zawsze... Proszę, pomóż mi uratować Olę i usłyszeć "kocham Cię, mamo"❗️

  Bycie mamą dziecka z niepełnosprawnością nauczyło mnie: słyszeć ciszę, rozumieć spojrzenie i czuć sercem bardziej niż kiedykolwiek wcześniej...

  Nie każde "kocham" trzeba wypowiedzieć. Czasem wystarczy uśmiech, dotyk dłoni, uśmiech, spokojny oddech obok. Nasza codzienność bywa trudna, pełna walki, pytań bez odpowiedzi ale też pełna wyjątkowej miłości - czystej, bezwarunkowej i prawdziwej.

  Moje dziecko nauczyło mnie, że najpiękniejsze uczucia nie potrzebują słów....
  Miłość widać w oczach,
  Miłość czuć w obecności,
  Miłość po prostu jest...

  Jednocześnie mocno wierzę, że jeszcze kiedyś... Ciszę i krzyki zamienimy na rozmowę... I usłyszę z ust mojej córki - "kocham Cię, mamo..." Wiem, że bez leczenia, na które zbieramy, jednak nigdy się tak nie stanie...

  

  Obok tej cichej nadziei każdego dnia żyje paraliżujący, okrutny strach... Tak strasznie boję się, że mogę Olę stracić. Że ten podstępny wróg okaże się silniejszy i odbierze mi mój cały świat, zanim zdążę usłyszeć to jedno wymarzone słowo... Pęka mi serce na samą myśl, że moja córeczka nagle zniknąć na zawsze!

  Nie wyobrażam sobie życia w świecie, w którym nie ma mojej Oli, ale sama po prostu nie zdołam wygrać tej morderczej walki. Dziś, ze łzami w oczach, błagam Was o pomoc.

  Proszę, bądźcie z nami, podajcie nam dłoń i dajcie Oli szansę na jutro. Pomóżcie mi uratować moje dziecko... 

  Ania Ślęzak, mama Oluni

  Czytaj dalej
• 28 lipca 2026

  Oleńko, nie odchodź❗️Błagamy Was z głębi naszych pękających serc – bądźcie z nami w tej walce!

  Najgorsza nie jest sama choroba, choć to ona odbiera nam Olę... Najgorsza jest ta niewyobrażalna bezsilność – gdy patrzysz na własne, cierpiące dziecko i nie możesz zrobić zupełnie nic, by natychmiast odjąć jej ten ból!

  Gdybyśmy tylko mogli, oddalibyśmy wszystko. Wzięlibyśmy całe jej cierpienie na siebie bez jednego mrugnięcia okiem, byle tylko ona była zdrowa.

  Ola jest tuż obok nas. Patrzy na nas swoimi wielkimi oczami, ale jest uwięziona w okrutnej ciszy. Nie może nam powiedzieć, co ją dzisiaj boli, ani co ją cieszy... Nie może zdradzić, o czym marzy ani czego potrzebuje. Dla rodzica to koszmar, który trwa nieprzerwanie od momentu, gdy rano się budzimy.

  

  Żyjemy w paraliżującym strachu, że możemy ją stracić. Ten lęk ściska gardło przy każdym słabszym dniu, których ostatnio jest tak wiele... Ale wiemy jedno: nie wolno nam się poddać. Jako rodzice musimy zrobić absolutnie wszystko, co w ludzkiej mocy, aby zapewnić naszej córeczce dalsze leczenie. Jest naszym całym światem i walczymy o nią do ostatniej kropli krwi.

  Sami jednak tego nie udźwigniemy. Błagamy Was z głębi naszych pękających serc – bądźcie z nami w tej walce.

  Każda Wasza wpłata, każde udostępnienie zbiórki to dla naszej Oli jedyna nadzieja na to, by powstrzymać cierpienie i ratować jej życie. Prosimy, nie zostawiajcie nas samych...

  Czytaj dalej